KANLI-İHANET

Açlık; sevmeye, sevilmeye, şefkate, merhamete...ve daha fazlasına, öğretmediler de çünkü benim kimsem yok ,yalnızım bu hayatta , gerçi buna hayat denirse. insan başına ne geleceğini cidden kestiremiyor, daha düne kadar insanların gözünde sert, duygusuz, öfkeli ama bir o kadar da içe kapanıktım . hala da öyleyim çünkü bu yolu ben seçmiştim . Eğer gerçek kişiliğimi belli edersem bu hayatta ki en büyük korkum gerçek olurdu.korkumdan dolayı asla dışa vurmadım." Çünkü birini çok seversen onu kaybedersin ve zayıf olan insan kaybetmeye mahkumdur..." Bu cümleyi daha çocuk iken okuduğum kitapta gördüm, gördüm ve aklıma kazıdım. o günden sonra da dışarıya karşı, insanlara karşı, daha acımasız oldum ." Acırsan acınacak duruma düşersin." bu yüzden hep kaçtım insanlardan ,sevmekten korktum, nasıl bir his olduğunu bilmeden sevilmekten korktum. Ama yarının ne getireceğini kim bilebilirdi ki . Nerden bilebilirdim bir gün gelecek ve ben korkularımı aynı anda yaşayacağımı, bugüne kadar kaçtığım ne varsa hepsiyle teker teker yüzleşeceğimi. Ben lalin ; bir gün amansız bir aşka düşeceğimi, ve o aşkın kahramanı olan adamın benim hayatımı güzelleştirirken bir taraftan da darmadağın edeceğini bilemedim. Çünkü o adam hem benim kalbimin hem de hiç görmediğim varlığından bir haber olduğum, ikiz kardeşim alçin 'in KATİLİYDİ !!! ve ben ona sanki vicdan azabı olmak için gitmiştim ne de olsa öldürdüğü karısının ikizi karşısına çıkmıştı, oysa hiç aklına gelir miydi böyle bir şey. Ben lalin, sadece kendime nefes olduğum bu hayatta , bir başkası benim nefesimi kesti.
Romanın birinde okumuştum;
"Vazgeçmeyi öğrenmek aşktan geçmektir".
Peki, ben şimdi ne yapacaktım? Gerçekten bu aşktan vazgeçecek miydim? Yoksa beni acı içinde bırakan adamı geriye külleri dahi kalmayacak şekilde yakacak mıydım ?
Henüz yolun başındayız, bak