Simsiyah Bir Gece

Simsiyah Bir Gece

  • WpView
    Reads 39
  • WpVote
    Votes 11
  • WpPart
    Parts 4
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Wed, Oct 25, 2023
WpInfo
Non-Fiction
Artık hayatını ailesinin baskısından, yaşadığı kötü anılardan kurtarmak isteyen, Ece, İstanbul'a taşınır. İstanbul da geçirdiği ilk günde çok fazla olay yaşar ama onun için en korkuncu günün sonunda gerçekleşir; Kapıya yaklaştığımda ilk önce kapı deliğinden baktım. Karanlık olduğu için bir şey görünmüyordu sadece sokak lambasının aydınlattığı sokak ve kaldırımlar vardı. Emin olmak için kapı'nın yanındaki pencereye gittim ve perdeyi ucundan araladım. Gördüğüm şey ile çığlığı bastım. "Annneeeeeeğğğ!!! Zombiii!!! İmdat!!!" Korkuluğa tek koluya tutunmuş ve karnını tutan bir beden ondan sonrası karanlık... Ve işte simsiyah bir gece de, Ece'nin simsiyah hayatına ilk renkler o zaman damlamaya başlar... ♧ "Allahım tamam ilk başta zombi filan dedim de adam gerçekten ölü çıktı ya." ♧ "Alın beni burdan ilk iş Akıl ve ruh sağlığı hastanesine gitmek." ♧ "Zombi'nin yakışıklısını ilk defa görüyorum." "Bana zombi diyip durma!" ♧ "Huuhhh, Sakin oluyoruz ve evrene pozitif mesaj gönderiyoruuuzzzz-" "Sakin filan olamıyorum! ŞÖFOR AMCA BASSANA GAZA!!!" ♧
All Rights Reserved
#415
zombi
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Sessiz Yemin
  • Karven
  • Vatan Uğruna
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Halısaha |texting
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines