HAYALLERİN GERÇEĞİ

"İçeridesin diye çok korktum çok korktum Lara" dedi ve tek vücut olmamızı ister gibi sıkı sıkı sarıldı. Ellerimi boynuna doladım, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.

Birbirimizden ayrılıp el ele tutuştuğumuzda ağaçları köklerinden sökecekmişçesine bir rüzgar başladı. Bir yere savrulduk. Ait olduğumuz yere.

Rüzgar durduğunda kendimizi lunaparkta bulduk. Karşımızda daha önce hiç görmediğim, hiçbir insanın göremeyeceği dev bir ekran vardı. Ya da biz öyle zannediyorduk.

İkimizde gözlerimizi kapattık. Zihnimde belkide zihnimizde aniden bir şeyler canlandı.

Lunaparktan farkı olmayan, gökyüzünün maviliğini hiç kaybetmediği, etrafın cıvıl cıvıl olduğu, dünyada karşılaşamayacağımız varlıkların ve güzelliklerin olduğu, renk cümbüşlüğünün yaşandığı hayallerin ötesinde bir diyar gördüm.
İçimdeki ses MENTALİKA dedi. Ait olduğum yer.

Diyarda bir yangın başladı, çok büyük bir yangın. Her yer aniden simsiyah oldu. Duygular bile. Etraftaki canlılar ne panikti ne de hüzünlü. Sadece öfkeliydi. Öyle büyük bir öfkeydiki diyar ikiye ayrıldı. Riyakarlar ve dürüstler. İtaat edenler ve isyan edenler. Sevenler ve nefret edenler. Etraftaki herkes bana nefret dolu gözlerle bakıyordu. Bir kişi hariç. Eymen. Bu yangın benim zihnimdeydi. Bu yangının sebebi bendim. Ben ve yoğun duygularımdı. Boynumda gökyüzünün maviliğiyle yarışır bir kolye vardı. Bana doğru bir karartı yaklaştı, yaklaştı. Boynumu koparmak istercesine kolyeyi çekti aldı ve yok oldu. Işınlandı, buharlaştı artık ne denirse.

Gözlerimi açtığımda zihnimizdeki yangını söndürmek istercesine ağladığımı, ağladığımızı fark ettim.

Birbirimize sarıldık. Öyle bir sarıldıkki kemiklerimizi kırarcasına.

Bir yangında da insanın hayatının fragmanı bitebilir asıl hikayesi başlayabilirmiş. İşte zamanı geldi. Bize ait olanı almanın zamanı.