Bloody Mary

Cansu bir tıp öğrencisiydi. Hayatı hastane koridorlarında, nöbetlerde ve yorgun gecelerde geçiyordu... ta ki bir gün aniden yere yığılıp ölümle yüzleşene kadar. Kalbi durdu. Ama öldüğü yerde uyanmadı. Gözlerini 1800'lerin İstanbul'unda, zengin bir paşa konağında açtı. Artık herkesin "cinli" dediği genç bir kızın bedenindeydi: Cavidan. Bu dünyada kimse ona inanmıyor. Doktorlar çaresiz. Hizmetçiler fısıldıyor. Ve ailesi kızlarının aklını kaybettiğini düşünüyor. Ama Cansu bir şeyi biliyor: O ölmedi. Ve bu hayat... ona ait değil.

Emel, yıllarca bir şirkette çalıştıktan sonra kendi ayakkabı mağazasını açmış orta yaşta bir kadındır. Bir gün ayakkabıcıya gelen genç müşteri Saliha, baskın tavırları ve beyaz çoraplarıyla Emel'in içindeki itaatkar dürtüleri harekete geçirerek aralarında güçlü bir çekim oluşturur.

"saçlarıma dokunma!" ondan uzaklaştım. "bana ne yaparsan yap ama onlara dokunma!" "Onları keseceğim!" "h-hayır onlar annemden bana kalan son şey onlara dokunma n-ne olur.." ağladı. "istersen döv canımı yak ama onları elleme.." belime gelen saçlarımı tutup çekti. "onları kesip sana yedireceğim." dedi ve güldü.. "senin ölümün benim elimden olacak unuttun mu?"

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

Umursamaz ailede büyümüş olan Ebrar ona karşı ön yargılı abi ve babasıyla baş edebilecek mi? Gelin beraber görelim ve Ebrar'ın bu hikâyesine ortak olalım

Halil, 18 yaşına yeni basmış genç bir delikanlıydı. Amcasının evinde kiracı olarak kalıyor, yarım bıraktığı okulun ardından hayat mücadelesini tek başına vermeye çalışıyordu. Hayat ona oldukça acımasız davranmıştı; ta ki kendisine tıpatıp benzeyen biriyle karşılaşıncaya kadar... Bu kitapta kan , vahşet, şiddet, intahar gibi birçok olay vardır. Lütfen yaşına uygun olmayan kişiler okumasın aksi takdirde hiçbir sorumluluk kabul etmeyeceğim. Bxb yoktur İlk bölümde gay bir figüran olsa da karakterlerine yapmayı düşünüyorum.

Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

Hiçbir süpriz bu kadar korkunç olmamıştır ve hiçbir ihanet bu kadar acıtmamıştır. Okulunu bitirerek babasının yanına dönen Mahira Mirazel babasının ona hayatındaki en büyük ihaneti yapacağından habersizdir. Evde onu karşılayan tanımadığı adamlar hayatının tüm akışını değiştirerek dünyasına dokunur. Her açıdan beraberliği paylaşan insanlar ve onlara zamanla alışan bir kız. Karel Kartal Alacalı & Mahira Mirazel #Anlaşmalı evlilik #Mafya #Kalp hastası kız Izdırar= Zorunluluk, Çaresizlik

Annesini kaybettikten sonra Mira'nın hayatında geriye yalnızca suskun bir dede, yarım kalan sorular ve yıllardır anlatılan nefret hikâyeleri kalmıştı. Tek bildiği şey, Ataman ailesinden uzak durması gerektiğiydi. Ama bazı insanlardan uzak durmak sandığı kadar kolay olmuyordu. Bir kavga her şeyi değiştirdiğinde Mira kendini geçmişin ortasında buldu. Çünkü yıllardır düşman olarak anlatılan insanların bakışlarında bile saklanan gerçekler vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında insan, en çok kendi ailesinden korkuyordu. "Beni koruduklarını söylüyorlardı. Ama kimse benim neden korunmam gerektiğini söylemiyordu."

Gerçek Ailem Serisi I. Kitap "Kalbi atmaz ama nefeste almaz, Gözlerini açmaz ama yüreği de susmaz, Ruhu hiç kanamaz ama ağlamayı da bırakmaz, Başını çevirip onlara bakar ama gerçek ailesinden haberi olmaz..." Ben Günce KARA, bir kere bile gülemeyen ama kendi derdine de dert demeyen bir insanım. Kalbim kırıktır ama ruhum derli topludur benim, gözüm yaşlıdır ama yerindedir merhametim. "Solan çiçekleri yeniden canlandırmak için onu kökünden koparmak gerek. Bende yeniden canlanabilmek için her şeyi baştan yazmaya karar verdim." Günce KARA.