Can Kırıkları

Yaptıklarımızın ya da yaşadıklarımızın her zaman bir sebebi vardı. Bunlar kötü şeyler bile olsa sonucunda ders alabileceğimiz bir yola doğru sokuyordu bizi. Sonuca göre de ya daha kötü ya da daha iyi kararlar alıp davranışlarımızı değiştirebiliyorduk.

Bu sebeple bazen her şey bizim elimizde olmayabiliyordu. Yaşadıklarımız sonucunda istemediğimiz kişiliklere bürünebiliyorduk ve değişmenin yollarını bilmediğimiz için belki de bir pusulaya ihtiyacımız oluyordu.

Pusulaya neden varsın ya da neden görevini yaptın diye sorulamazdı. Bazen sadece yön vermek gereken tek şeydi. Bunu göremeyebilirdik ya da bununla uğraşmak istemiyor olabilirdik.

Sonuç buna göre değişirdi: Ya kayıp ya da kazanılmış bir hayat. Bu değişirdi fakat değişmeyecek olan bu yolun sonunda öğrendiğim tek bir ders vardı: İnsanlar, insanlara sebep olurdu.