OYUN|Çip

Çaresizlik kelimesinin vücut bulmuş hali gibiydim şu anki halimle. Dışardan bakan bir göz bile çaresizliğimi iliklerine kadar hissedebilirdi eminim. Gözlerim kargaşanın arasından seçebildiğim alevlere değdi. Bunlar herhangi bir yangının alevleri değildi. Birinin kontrolünü kaybetmesinin, duygularına yenik düşmesinin cezasıydı. Victoria parmaklarından başlayıp koluna yayılan alevleri sadece izleyebiliyordu. Ona yardım etmek için o tarafa doğru attığım adımı durduran arkamdan bana seslenen Pera'ydı. Omzumun üzerinden ona bakmak için döndüğümde birçok ihtimal hızlıca geçmişti aklımdan ama bana silahını doğrultmuş, gözlerimin tam içine bir yabancı gibi bakan adam düşündüğüm son şey bile değildi. Dudaklarım yaşadığım şokun etkisi ile aralandı ama tek kelime edemedim.

Sağıma döndüm tekrar; Victoria oradaydı ve hayır, onu yakmaya devam eden alevlerden kurtulamamıştı. Soluma döndüm; sevdiğim, güvendiğim insanlar karşı karşıyaydı. Önüme döndüm; belki kendimden çok tanıdığımı düşündüğüm adam, bana silah doğrultmuştu. Hayır, ben bu görüntülerin hiçbirini beklemiyordum.

Ben Vera, daha doğrusu 1018 numaralı denek. Bir savaşın ortasında, bambaşka bir savaşa sürüklenmiştim. Ve bu kez ne kadar güçlü olduğumun hiçbir önemi yoktu.