EHVENİŞER

EHVENİŞER

  • WpView
    Reads 36
  • WpVote
    Votes 8
  • WpPart
    Parts 3
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Tue, Jul 4, 2023
WpInfo
Fiction
Romance
Hayatta bir çok kez pes edip dizlerimizin üstüne çökmek istediğimiz anlar olur. Ağlamak isteyip ağlayamadığımız, o gözyaşının zorlasak bile gözümüzden akmadığı anlar. Yapamadığımızı, artık tüm bu sırtladığımız yüklerin ağır geldiğini hissederiz. Önemli olan da tüm bu başaramayacağımızı düşündürten hislere rağmen ayakta kalabilmek. Her şeyden önce kendimiz için bir şeyler yapabilmek. Ne yaşarsak yaşayalım, hayat yüzümüze hangi zorluğu çarparsa çarpsın; dimdik,hiç eğilmeden başladığımız o yolun sonunu getirmeliyiz. Bende hayatım boyunca bunun için çabaladım, kendime bile yük olduğumu hissettiğim onca zamana rağmen kendimi bir an bile olsun eğilmemek için şartladım. Çünkü hayat acımasızdır. Merhameti yoktur. Ve hayat, güçlü olanları sevmez. Ve unutmayın ki hiçbir şey geçici değildir, hiçbir kötülük tam olarak geçmez. Ayağa kalktım başardım deseniz bile, bir sonraki adımınızda daha kötüsüne hazır olmalısınız. Tüm kötü olanların içinde iyisini seçebilmekte sizin elinizde. Yani Ehvenişer olanı.
All Rights Reserved
#15
ehvenişer
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Halısaha |texting
  • Vatan Uğruna
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA +21 (Tamamlandı)
  • Karven
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • Sessiz Yemin
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines