Yinede Uzak

Sakin bir yaprak dökümü nasıl da nereye estiği belli olmayan bir rüzgarla hızlandı ruhumda. Karma karışık oldum birden. Üzerime düşen güneş ışıklarını engelleyen bulutlar çöktü ne olduğunu anlamadan. Geri istedim güneşimi, yeniden ısıtsın beni. Kovdum bulutları sertçe,acımadan,onun duygularını önemsemeden.

Oysaki o istememişti böyle olmayı,haykırışları çınladı kulaklarımda,acıyla yüreği sökülürcesine ağlarken ki haykırıştılardı bunlar. Güneşim artık eskisi gibi ısıtmıyordu. Ne kadar fazla ısıtsa bile üşüyordum. Ruhumun boşluklarında esen rüzgarlarmış üşümeme neden olan, haykırışları ne zaman duysam o rüzgarlar tekrarlanmaya başladı.

Güneşimi ne kadar benden almış olsa bile, onu istiyordum artık başkalarının olmuş güneş umrumda değildi. Fark etmemişim onun gölgesinin sadece benim için olduğunu. Bu defa güneşten kaçıp onun gölgesine sığındım. Beni görmedi bile, haykırışları ile kimseyi yanına yaklaştırmıyordu. Gözlerimden akacak olan pınarlara karşı koyamıyordum. Canım yanıyordu artık onun bu halde oluşunu gördükçe. Bir çığlık kopuverdi boğazımdan.