Kan Arşivi

Dışarıya doğru bakmak için minik pencereme yöneldim. Şehir hiç olmadığı kadar karanlıktı. Beni içine çağırıyordu adeta. Siyahtan daha siyah renkler benim adımı anıyordu. Şehrin ışıkları, gökyüzündeki her renkten noktayı görünmez hale getirircesine parlıyordu. Öyle ki benim yıldızlarla konuşmamı engellemişlerdi. Ay, dolunay şeklini almış bana gülümsüyordu. Soğuk havaysa insanı donduracak cinstendi. Zaten donmuş olan kanımı daha da dondurmuştu. Küçük bir kızken ayna karşısına geçip kendimle konuşurdum. Acaba katil olsam nasıl olurdu? Kimleri öldürür ya da kimleri yaşatırdım? Hiç bilemiyorum ama tek bildiğim şey bunun heyecanından mahrum kaldığımdır. Düşüncesi bile insanı güçlü hissettiriyor. Kan, vahşet, cinayet ve daha fazlası... Bu ideamı herkes hayatında iki defa düşünmüştür diye düşünüyorum.