Şans mı Kader mi

Sessizlik bitmemiş bir cümle gibidir. O cümlenin başını aileler getirir. İlk onlar mahkum bırakır karanlık odaya sizi. O karanlık oda sizin sessizliğinizin başlangıcıdır.

Ben para karşılığında öldürürken, artık üniforma giyiyordum. Omuzlarında yıldız ve kırmızı bir bayrak vardı. Ben katildim, ben askerim. Yeni kimliği kabul etmek doğru muydu?

Bana bu kimliği veren, benden kimi bulmamı istiyordu?

Ben Astsubay Alina Kor. Hayır... Ben kiralık katil ve boks şampiyonu Afra Özer.
'Alina' diyorlardı bana, aslında 'Afra'ydım. Hayır, bana Afra ismini en büyük şanssızlığım vermişti. Asıl doğumum Alinaydı.

'Sen hastasın!'

'Söylesene içinde kaç kişi taşıyorsun?'

Afrayım, Alinayım, Katil Sesim, İç Sesim

Elimdeki kanlı gülücük sonum olacaktı, işte o gün ben asıl katil olacaktım.

Sessiz Ses'lerle, kilitli kapılarla, çilek bahçeleriyle...