Saklı Kalan

"Canımı cânan istemiş, minnet cânıma. Can nedir ki vermeyeyim cânanıma.."

🪶

"Biliyor musun, aslında unutmadım." diye mırıldandım geriye çekilmeden. Kendimi kaybetmeyecektim ona karşı. Artık değildi, yine olmazdı. "Beni terk ettiğinde hepsini gömmek zorunda kaldım." Şimdi o mezarı kazmaya çalışmamalıydı. Onu gömdüğüm yerden çıkarmaya hakkı yoktu. Ben kendimi toparlamak için onu gömmüştüm, şimdi tekrar çıkarırsam ve onu tekrar gömmem gerekirse bir daha nasıl toparlanabilirdim, bilmiyorum.

"Ada,"

"Biliyor musun Savaş, hiç gerek yok. Sen hep gömülü kal." Geriye çekildiğimde gözlerinin içine ilk defa öfkeyle değil, kendim gibi baktım. Bence bazı şeyleri kabul etmemiz gerekiyordu. Biz bitmiştik. Saklı kalması gereken ne varsa çoktan kirlenmiş, her şey anlamını yitirmişti. "Bana bu kadarını da yaparsın değil mi?"

Derin bir nefes alırken biraz önceki halinden sıyrılmıştı. "Hâlâ o kadar çok kendini düşünüyorsun ki, sormak bile gelmiyor aklına. Yine benim mahvolmamı istiyorsun. Yine ben kötü olayım istiyorsun." Önüne dönüp asansörü geri çalıştırdı. "Aşkından ölmesem zor bir yük olurdun."

Dudaklarımda buruk bir tebessüm oluştu. Hep kendimi düşündüğümü mü sanıyordu? Ben daha fazla onu üzmemek için susuyordum. Ne bencilliğinden bahsediyordu? Ona karşı öfkeden çıldırsam dahi susmaya çalışıyordum. Yokluğunda açtığı boşluğu doldurmak istemesine izin vermemem benim bencilliğimden mi kaynaklanıyordu?

"Ağır geliyorsam bırak bir köşeye ziyanı yok, alışığım." Omuz silktim. "Ne de olsa yapmadığın şey değil."

Bakışları bana döndü. Kaşları son derece çatıktı. "Biliyor musun Kuzey çok haklıydı." Anlamadığım için bende kaşlarımı çattım. "Daha önce yapmalıydım."

Asansör tam açılmıştı ki, aynı saniye tuşa basıp yine kapattı. "Ne yapıyorsun?"

"Kaçıracağım seni."