The Story Never Ends | Taekook

Korkularımı dile getiremezdim. Konuşamazdım kimseyle. Birileriyle paylaşmak yerine tasvir ediyordum onları. Kağıtları kirletiyordum korkularımla, kabuslarımla.

Tüm benliğim çoktan kâğıtlara bulaşmıştı. Resimlerim benim bir parçam değil, yansımamdı aslında. Onlarla sesimi duyurmak istiyordum. Beni duysunlar ve anlasınlar istiyordum. Olduğum gibi kabul etsinler, sevsinler istiyordum. Ama bir yandan da kendimi göstermiyor, herkesten saklanıyordum.

Resimlerim, sessiz bir yardım çığlığıydı. Onlar benim iç dünyamın aynasıydı. Renkler benim hislerimdi; her çizgi, her gölge korkularımı işliyordu. Birleşen detaylarsa hayatımı anlatıyordu. Ben aslında kendi resimlerimde saklanıyordum.

Acaba biri beni bulabilecek miydi ?