RUH -U REVAN

Seni düşünmek güzel şey, seni düşünmek ümitli şey,
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana
Ben artık şarkı dinlemek değil,
Şarkı söylemek istiyorum...
...
Demiş Nazım Hikmet .
Peki sahiden öyle miydi? Düşünmek bir süre sonra acı vermez miydi? çıkmazlara sürüklemez miydi insanı? Peki ya ümit etmek tüketmez miydi bir süre sonra tüm inancını? Pes etme duygusu sarmaz mıydı usulca paramparça ve örselenmiş olan kalbini ? Duyguların ruhunu bedenine esir etmez miydi ?

...
Karanlıkta olsa sanki gözlerimizden çıkan alevler aydınlatıyordu etrafımızı, Her bir satırını ezberlemek ister gibi gezindi, Üzerimde kehribar rengi gözleri.Eskiden olsa beni kor alevlere sürükleyen yoğun bakışları, şimdi sadece ruhumu paramparça ettiği zamanlara götürüyordu zihnimi . İkimizden de ses çıkmıyordu sanki bakışarak anlaşmaya çalışıyorduk.
O gözlerle çok şey anlatmak ister gibi bir hali vardı ...
Yarım bırakıp, dağıttığı kalbimi toplamaya, gelmiş gibi bir hali vardı... Fakat bilmediği birşey de vardı.
Ben artık eski ben değildim ve bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı...