RENGÂHENK

Açık olan sayfada gezdirdim gözlerimi. Aynı zamanda gözlerimin değdiği satırları seslice okudum.

"Belki manasız tafsilat arasında asıl korkunç tarafları boğmak, onların tesirinden kurtulmak mümkün olur. Belki yazacaklarım yaşadıklarım kadar acı olmaz ve ben biraz ferahlarım."

Okuduklarımı sindirmek adına biraz bekledim. Ne güzel yazıya dökmüştü içindekileri.

Tam kalan kısmı okumaya başlamıştım ki arkamdan birisinin sesini duydum.

"Birçok şeylerin zannettiğimden daha ehemmiyetsiz, basit olduğunu görüp kendi heyecanımdan utanırım... Belki..."

İstemsizce gözlerim kapanmıştı arkamdaki kişi bu cümleleri bir bir söylerken. Ses tonu, aynı anda dingin ve fırtınalı bir okyanusu andırıyordu. Doğu ve batı gibi, ak ve kara gibi, mor ve sarı gibi... Birbirleriyle zıt olup da bu kadar da uyumlu olan bütün tezatlıklar gibiydi aynı. Terstiler, aykırıydılar, ama çok güzeldiler.