pâyidah ruhlar

-yüzlerce... binlerce kişiyi öldürdün sen. Kerem, annesine ne kadar bağlıydı biliyormusun?
Ya deniz, hayatındaki tek kişiydi efsun ablası,ne çok ağladı en iyi sen bilirsin-

Aklım almıyordu, almasındı zaten.Çığlık çığlığa yüzüne vuruyordum sanki canını acıtabilecekmişim gibi oysa, 5 yaşındaki nil'in feryatlarına bile nasıl sağırdı vicdanı. O kadar çok bağırdım, o kadar çok insanın acılarını yüzüne haykırdım ki, sayamadım bile.
Anlattım, sustu.
Anlattım,sustu.
Ben anlatmaktan yoruldum ,O sadece sustu.

Sonra, Kara geldi gözlerimin önüne, uçurumdaki haykırışları tekrar sardı kulaklarımı, yıkılmaz sandığım sevdigim adamin yıkılışı birdaha ağlattı beni,sahi onu bile aglatmıştı bu cani dimi...

Yüzümdeki duygular tek tek yok olurken sadece ufak bi sırıtma kaldı dudaklarımda, ona yapacağım şeylerin bende yansımasıydı bu sırıtış onu bu satten sonra ne Keremin, ne Denizin, ne benim ne Kara"nın ne de Yüzlerce Pâyidah Ruhun(ölümsüz ruhun) sevdiklerinin elinden,
ecelinden başkası alamazdı.