AKÇA

Akça, dünyaya olan güvenini çoktan yitirmiş bir kız.

Kartal ise geçmişin gölgesinde ruhu kabuk bağlamış bir adamdı.

İkisinin yolu bir yolun ortasında kesişti; o yol, onların başlangıcı oldu.

​•••

​"Bir daha yüksek sesle konuşmak yok, tamam mı?" Sesinde, normalde ona hiç ait olmayan yumuşak bir tını vardı. Yutkunmamak için kendimi zor tuttum.

​"Niye ki?" demeden edemedim. Merak ediyordum; benim ondaki yerim neresiydi?

​"Sesinin kısılmasını istemiyorum Akça."

​"Niye?" dedim tekrardan. Sinirlenmesini bekledim ama o, soruma sakince cevap verdi.

​"Senin sesini duymam gerekiyor."

​"Niye?"

​Sabır diler gibi başını iki yana salladı. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp gamzelerini göstererek gülümsedi.

​"Çünkü sesin bana huzur veriyor."
​