Hemlock.

«دقيق يادم نيست. حدودا هفت سالم بود كه وارد ازمایشگاه شدم. من قبل دزديده شدن هم چندان زندگی جالبى نداشتم. يه چیزایی از اجساد گرسنه اى كه كنار زباله‌دونى تجزيه مى شدن يادمه. يكى از اونها مادرم بود. خودم جسدشو از اونهمه گربه و سگ هاى گرسنه دور كردم. شب خودم رو بين بازو هاى سردش جا دادم و خوابيدم. صبح ولى هيچ بازويى دور بدنم نبود. با یه موجود جدید و منزجر کننده رو به رو شدم. گوشت هايى كه بريده شده بود، استخوون هاى شكسته و پوستى كه تكه هاى كنده شده ش تو ذوق مى زد. و بدتر از هرچیزی ديدن پير مردى بود كه تكه هاى خام گوشت بين دندوناش و خون روى لباسش كاملا از وعده ى غذايى حال به هم زنش خبر ميداد. در اصل من مادرم رو از حيوون ها نجات دادم كه غذاى ادما بشه. شايد تو هم همينكار رو كردى... تو هم منواز دست خودت نجات دادى؟ كه طعمه عوضياى بدتر از خودت بشم. که بهم بگی هرگز دوستم نداشتی. تا هیچ‌وقت برای نابودی تشکیلاتتون اقدام نکنم. بشکنم و درون خودم فروبریزم و نابود شم. اگه اینطوریه که، تبریک می‌گم؛ موفق شدی. البته، موقتا. می‌دونی که لذت انتقام گرفتن و نابود کردنت رو به هیچ چیز دیگه ای ترجیح نمی‌دم. حتی به دوباره دیدن عشق دروغین نگاهت. تو نابودی و کشتن عواطفم موفق بودی؛ بی رحمی رو ازت یاد گرفتم عزیز من. خیلی خوب یاد گرفتمش.»