KOR

🔥+18🔥

Kendimi Türkiye'nin en iyi ajanı ilan ettiğim dünyamda bunun olacağını görememiştim. Hayat hep beklemediğimiz yerden vuruyordu. Özdemir Asaf, ''Aşk; görmekten çok özlemeyi sever, dokunmaktan çok düşlemeyi... Ve aşk öyle bir haindir ki; nerde imkansız varsa gider onu sever.'' demişti. Ben de, hiç var olmamış bir adamı sevmiştim. O adamı beklemiştim günlerce. Aylarca. Yıllarca...
Onu kelepçeler içinde karşımda görmek ise kabuslarımın ötesindeydi. Uzun uzun gözlerine baktım. Dolan gözlerimi daha fazla kontrol edememiştim. Yüzüme bakışlarından kaçamamıştım. Kalbinde sonsuza kadar kalacağımı bildiğim adamı müebbet hapse götürüyorlardı. Bir daha ailesini, denizi ve çok sevdiği manzaraları göremeyecekti. Bir daha beni göremeyecekti. Bir daha onu göremeyecektim...
Memurlar onu kolundan tutup götürmeye başladığında kısılmış sesimle ve sadece onun anlayabileceği şekilde konuştum: ''Ben aşık oldum'' dedim. Dondu. Sesimi yükseltmeye çabalayıp hıçkırıklarımın arasından bağırdım ''Ben aşık oldum'' bana döndü. Ağlayan gözlerime memurlar izin verdiğince baktı ve memurlar onu tekrar çekiştirmeye başlamadan önce gördüğüm son şey yüzündeki buruk tebessüm oldu.
Bu onu son görüşümdü...
Bizim sevdamız yarım kalmıştı ve o, tamamlanması için uğruna ömrünü harcıyordu.

*Bu kitapta geçen kişi ve olaylar tamamen hayal ürünü olup, olay örgüsü kurgudan ibarettir.*