Alam mo 'yong kwentong lasing? Noong bata ako, hindi si Papa ang laging lasing. Palaging si Mama. Paulit-ulit niyang sinasabi na pagod na siya. Alam iyon ni Papa, pero tahimik lang siya, kasi uulit-ulitin parin ni Mama ang mga bagay na parang sirang plaka.
Minsan alam ni Papa na hindi lang dahil lasing si Mama kaya niya ito nasasabi. Matagal na silang kasal. Matagal na silang magkasama. Bata pa ako buo na ang mga plano nila sa buhay, para sa pamilya, para sa akin. Si Mama ang hindi mabuo-buo ni Papa.
Sa pagitan ng totoo at kasinungalingan na dala ng kalasingan, ang pagod ni Mama ang hindi naging iba sa lahat.
Minsan iniisip ko, magiging kagaya kaya ako ni Mama?
Nakakapagod mabuhay sa isang mundo na siyang nagkukulong sayo sa mga bagay na hindi mo naman gusto. Nakakasawa na gawin ang mga bagay na hindi mo naman gusto ngunit alam mong kailangan, dahil alam mong ito ang iniexpect ng mga taong mahal mo sa paligid mo. Mahirap. Mahirap mabuhay sa ganitong mundo.
Ngunit paano kung gumising ka nalang isang araw na iba na ang lahat? Na ang mundong dating kinaaayawan mo ay naging isang mundo na siyang ninanais mo? At kung kailan natanggap mo na ang ganitong pamumuhay ay bigla na namang maglalaro ang tadhana sayo.
Gugustuhin mo pa ba na bumalik sa reyalidad na matagal mo ng tinalikuran? O ikukulong mo nalang ang sarili mo sa isang mundong likha lamang ng iyong isipan?
Ito ay kwento ng isang babaeng pinaglaruan ng tadhana ang kapalaran, at kung paano nabago ng isang trahedya ang kanyang buhay.
P.S: Ito po ang unang beses ko na sumulat sa wattpad. Sana ay suportahan niyo ang kwentong ito. Feel free to comment guys :) Salamat.