Sessizlik

Gecenin karanlığı ormanın derinlikleriyle bütünleşip siyahın bambaşka bir tonunu yaratıyordu.Ne en ufak bir görüntü, ne de en ufak bir ses...
Hiçbir şey yoktu.Bir şeyden saklanırmışcasına hareket ediyordum. Önümü görmeden, yanımdaki ağaçlardan yardım alıp sezgilerimle yürümeye çalışıyordum.Bir an arka taraftan gelen bir ses duydum . Sanki biri fısıltıyla bana sesleniyordu.
O ses tekrar ulastı karanlıgın derinlerinden kulağıma
-Nefes...
Bu sefer o fısıltı çokta uzakta degil gibiydi.
Sonra yeniden etrafı sessizlik bürüdü. Nefes alış verişlerim o kocaman ormandaki sesizligi bozan tek şeydi.Bir an kendimi rüyada hissetim ama her şey o kadar gercekti ki rüya olamazdı.

Her şey çok ani olmuştu birden bire güclü iki kol belime dolanmıs beni kucagina alıyordu.Hicbir sey göremiyordum. O an ne kadar yorgun oldugumu farketmistim.Gözlerim yorgunlukla kapanmıstı kendimi güclü kollarla beni tutan o kisiye bırakmıstım.
Gözlerimi açtıgımda odamdaydım