AREL

Herkes için ihtilal zamanıydı. Yalnız onlar için ihtilal kendi içindeydi. İhtilal'den önceki son durak ölümdü.

"Onlar için canımdan olamam pekte önemli değil avukat."

"Benim için önemli!" Diye söylenirken buldum bir anda kendimi. Doktorun yüzü daha da çok gülerken olduğum yerde durup iyice ona baktım.

"Ailene söz verdim. Seni burdan sağ salim çıkaracağım diye." Doktor yattığı yerden başını salladı sadece. Ama dudaklarına yerleşen gülümseme görülmeye değerdi. Sol yanağında oluşan çukur da öyle. Katillerin gamzeleri mi olurdu hiç? Benim müvekkilim gamzeli bir katil miydi?

"Kıvırma avukat, senin için önemli olduğumu biliyorum." Dedi keyifli çıkan sesi.

"Kafandan uydurma doktor, ben ailene söz verdim ondan."

"Eminim ondandır."

"Başka neyden olacaktı?"

"Kim bilir?"

"Ben bilirim." İkimizde istemsizce güldüğümüz sırada kafamı iki yana salladım.

"Gülünce güzel oluyorsun avukat."

"Niye, somurtunca çirkin mi oluyorum?"

"Cık, o zaman da dünyanın sonuna doğmuşum gibi hissediyorum. Nefesim kesiliyor. Ama sen güldüğünde özgürlüğümü hissediyorum. Bir tarafın intiharımken bir tarafın özgürlüğüm oluyor avukat." Dedikleri karşısında ne diyeceğimi bilemeyip sadece ona bakmaya devam ettim.

"Seni kendi ellerimle doğduğun yerden kurtaracağım doktor."

"Biliyorum avukat."