Nor +18 /Taennie/
- Reads 1,025
- Votes 70
- Parts 10
MatureOngoing58m
Last published Thu, May 8, 2025
"Nasıl yapabiliyorsun?"
Bana mı söylemişti? Neyi nasıl yapabiliyordum?
"Ben her yerde seni ararken kokun kıyafetlerden gitmesin diye uğraşırken sen nasıl"
Devam edemedi. Sanırım aklı yerinde değildi. Tezgahta gördüğüm viski bardağıyla farkettim. Alkol almıştı benden sonra. Sanırım eski karısını falan hatırladı.
"Ben Jennie Bay Kim. Karıştırdınız sanırım." diyerek kendimi tanıttım.
"İlk gün eve giremedim ben sen yoksun diye" kolunun altına girdim ve salona taşıdım. Fakat çok ilerleyemeden duvardan sürünerek yere oturdu bir dizini uzattı diğerini kırdı ve dik tuttu. Elini dik olanın üstüne koydu.
"Hatta gittim mezarının başında uyudum. Yanına yattım. Çok üşüdüm ben. Ellerim üşüdü. Senin ellerin üşürdü hep benimki üşümezdi. İlk kez benim ellerim üşüdü. İlk bir ay yatağımda yatmadım. Odama girmedim. Kıyafetlerine düzgünce dokunmadım bile kokun gitmesin ertesi güne kalsın diye. Her gün yandım ben. Sen varken her yer çiçek açardı. Renkleri getirirdin. Sen gittin ben çöktüm. Hayatsız bir adama dönüştüm ben. Annem öldüğünde ağlamadım ama eve gelince senin yaptığın yemek hiç bitmesin diye yemediğimde ve yemediğim içinde kala kala bozuldu diye dökmek zorunda kaldım diye ağladım. Evlenecektik biz. Çocuklarımızı sevecektik. Söz vermiştin. Yoktun. Gittin. Sesini unutmamak için ses kayıtlarını dinliyordum her gün. Evim, çalışma odam, arabam, iş yerim her yerimi sana adadım. Bana yaptığın odaya giremedim. Fotoğraflarımızı silemedim. Ulan öyle bir aşık etmişsin ki hiç bir kadına dönüp bakmadım bile. Bakamadım değil bak bakmadım. Yapmayı denemedim. Çünkü Kim Taehyung sadece nişanlısı için yaşadı. Sen benim için neden yaşamadın? Sen gittin herkes yas tuttu ama herkes bir süre sonra alıştı. Ben ne oldum peki? Bak iki sene oldu. Bak bana. Ne görüyorsun? Ne var elle tutabileceğin."
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
İzi Kalır
''O kadın ne dedi sana?'' ''Bebeğinin canını kurtarmak için kendini feda etti dedi.'' ''Doğru söylemiş. O gün, o masada kalbimi söküp attım da yaşattım bebeğimi. Sonrası malum... Ama o kadının hakkını ödeyemem. Beni oradan o çıkarttı. Artık yaşayan bir ölüydüm. Ne eve gidebilirdim, ne de size. Emine Hanım, sana bunları anlatırsam diye korkuyordu biliyor musun? Hatta tehdit ediyordu beni. Yavuz'a söylerim her şeyi diyordu. Sanki Yavuz hiçbir şeyi bilmiyormuş gibi. Yavuz'a olan nefretini anlıyorum. Ama bu nefret yersiz Barış.'' ''Ne demek yersiz? O adam benden seni çaldı İzel. Yetmedi oğlumu çaldı. Nesi yersiz? Benim yıllarım çalındı.'' ''Kim çaldı peki? Sence katil kim? O doktor muydu? Yoksa beni oraya gönderen annen miydi? Kimdi katil sence?'' ''İzel...'' ''Sen arkanı dönüp gittin! Başkası ağzından yazılmış bir mektuba inanarak gittin. Bir kez bile arayıp sormadın beni. Sen yokken Yavuz vardı. Senin yapamadığı babalığı yaptı oğluma. Senin yapamadığını yapıp sahip çıktı aşkına. Hani diyorsun ya sizi benden çaldı diye... Biz sana hiçbir zaman ait olmadık Barış. Ait olsaydık eğer zaten o bunu yapmazdı, yapamazdı!''
SAYE
ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...
Gecenin Yargıcı(TAMAMLANDI)
"Korel dur." sözlerimle adımları bıçak gibi kesildi ve durup bana döndü.Gözlerinde o kadar çok duygu vardı ki nefret,hayal kırıklığı ve bitmek üzere olan bir aşkın kırıntıları. "Nasıl yapabildin Lalin ben senin için canımı vermeye hazırken,aşkınla yanıp tutuşurken, sen nasıl bizim saf ve temiz duygularla inşaa edilmiş aşkımıza ihaneti bulaştırabildin?" söyledikleriyle yapmadığım birşey yüzünden başımı öne eğdim.Elini kaldırdı ve yüzüme dokunmak istedi ama dokunmadan elini yumruk yaparak aşağıya indirdi. "Yüzüme bak yaparken utanmadın şimdi mi utanıyorsun?" dediğini yaptım ve ona baktım gözlerim dolmuştu. "Korel ben-" susmam için elini kaldırdı. "Tek kelime etme çünkü inanırım.Sen bana bir kere yapmadım desen ben bütün gördüklerime rağmen yine sana inanırım,yine seni evim,yurdum bellerim." söyledikleri boğazımda bir yumru oluşmasına sebep oldu.Yutkunamadım canım yandı.Cevap vermeyişime karşılık yüzünde buruk bir tebessüm oluştu. "Diyemiyorsun çünkü yaptın.Söylesene Lalin ağır mı geldi sana sevgim? Sen sevilmeyi bilmeyen bir kadınken,hiç sevilmemişken,benim seni canımdan çok sevmem sana ağır mı geldi?" Çağan birşey söyleyeceği sırada susması için kolundan tuttum.Korel Çağan'ın kolundaki elime bakıp gülümsedi. "Değmezmişsin sen sevilmeyi hak etmiyorsun hele ki benim tarafımdan sevilmeyi hiç hak etmiyorsun.Sana şehit haberim gelirse sakın cenazeme gelme.Varlığımda yanımda olmayan yokluğumda hiç olmasın.Sen varlığımın canını yaktın,yokluğumda senin canını yaksın Lalin." *** 15.09.2025✨ Kapak tasarımı @yazarinbahcesi'ne aittir.Complete
Sessiz Savaşçı
"Bağırmadım, ağlamadım, yardım istemedim... Çünkü öğrendim ki, kimsenin duymayacağı,önemsemeyeceği bir çığlığı atmamın anlamı yoktu." Dünya şampiyonu bir boksör. Bir mafya imparatorluğunun varisi. Ve hafızasında derin boşluklar olan bir kadın...Elfina Kızılhan, ringlerdeki gücüyle ün kazanmış bir efsane, kalbiyle değil, sadece yumruklarıyla savaşan bir kadındı. Ama dışındaki bu soğukkanlılık, içinde fırtınalar kopan bir kadının maskesiydi. Babası, onun duygularını boğmuş, ona acıyı hissetmeyi yasaklamıştı. O, duygusal olarak kör, hissizleşmiş bir çocuk olarak büyümüştü. Her dövüş, her darbe, onu bir adım daha soğukkanlı yapmış, ama aynı zamanda onu bir yıkıma doğru da sürüklemişti. Sevdiği adamın ölümünü kabul ettiğinde, hissettiği tek şey bir boşluktu. Bir kayıp, silinmiş bir anı gibi. O, ölümün acısını değil, yalnızlığını hissetmişti. Hafızasında karanlık bir perde vardı; hatırladığı her şey bulanıktı, eksikti. Ve tek bildiği şey, nişanlı olduğu bir adam vardı... ama kimdi o? Neden onunla birlikteydi? Tüm bunlar, zihininden kayıp gitmişti. Şimdi, onu en büyük kâbusuyla yüzleşmeye zorlayan babasının oyununda bir piyon olmamak için savaşmalıydı. Ve en acı verici şeylerden biri, Elfina'nın babasının yıllar önce hayatını mahveden adamla evlenmesini istemesiydi. Babası, Elfina'yı, hayatını mahveden, onu yok eden adamla evlendirmek istemişti. O adam, geçmişte ona acı vermiş, onun ruhunu sarmış, ancak babası, Elfina'nın buna karşı çıkmasını umursamamıştı. O, yalnızca güç ve kontrol peşindeydi ve Elfina'nın hayatı, bir pazarlık konusu olmuştu. Unutulan gerçekler, en karanlık anlarda geri dönmeye mahkûmdu. Aşk, ihanet, güç ve intikam arasındaki ince çizgide yürürken, her adımda yeni bir sır açığa çıkar. Bir kadın, hayatını kontrol altına almak için her şeyi göze
KABUĞUNU KIRMAK
Lara Birsel, o yaz yakın arkadaşı ve onun annesiyle birlikte tatile gitmeye ikna olur. İki yakın arkadaş atlattıkları üniversite sınavının ve lise yıllarının stresinden tam anlamıyla kurtulmak için iyi bir fikir olduğunu düşünürler ama hayat karşılarına beklediklerinden çok daha başka şeyler çıkarır. ୭౿ "Birini tanımak için birebir tanışman gerekmez. Bazen sadece bir çift göz sana bilmek istediğinden çok daha fazlasını anlatır." dedi denizin dalgaları kayalara çarpıp tok bir ses çıkarıyorken. Güldüm. "O ne demek?" "Kabuğunu kırmak," diye mırıldandı. "Bana kalırsa tek ihtiyacın olan şey bu." Bilmiyorsun. En başında seni tanımak için attığım o ufak adım, aslında kabuğumda ki ilk çatlaktı. Yine de bilmesine gerek yok diye düşündüm. Tek söyleyebildiğim, "Belki de." oldu. Bir yaz gecesi, sahilde kayaların üzerine oturmuş, hayatımı büyük oranda kaplayan hatta varlığımı bile sarıp sarmaladığına inandığım bir adamla kader üzerine konuşuyordum. Tam anlamıyla tanımıyor oluşum aklıma bile geliyorken hemde. Garip olan onu gerçekten tanımak istemem miydi? Yoksa çoktan her şeyi farkına varmıştım da safa mı yatıyordum? Bilmiyordum. Tek bildiğim; ela gözleri, ilk gördüğümde istediğimden çok daha fazlasını anlatmıştı bana. Henüz o bilmiyor olsa da. ୭౿ DÖRT MEVSİM SERİSİNİN İLK KURGUSU.Complete
ÖMRE BEDEL (4. Hikaye)
On sekizinde hayatı gülücükleri ile dolduran. Ailesinin ufak bebeği dünyalar güzeliydi o. Ta ki evlenene dek. Gülüşleri yüzüne çarpılan her tokat ile silindi gitti. Sırtında parçalanan sopaların, Teninde iz bırakan zincirlerin, güzelim saçlarını okşamak yerine acımasızca koparan ellerin kölesi olduğunda dünyanın gerçek yüzüyle tanıştı. Biri aşk hikayesi mi dedi? Bir vakitler gönlüne bahar getiren o kelimeyi tozlu raflara kaldıralı çok oldu Evelyn'in. Aşk Ömre Bedel Değil, Ömürden Ömür Çalandı. Aşk İhanetti, Aşk Acıdan Başka Neydi? Ha Vardı Bir Aşk. O da Evlattan Başka Bir şey Değildi... Geçmiş evliliğinde onu mutlu eden üç gün vardı. Biri bilmediği evliliğe adım attığı o kara gün, Biri evladını kucağına aldığı gün diğeri ise kocasının öldüğü o kutsal gün. Küçük bir kızken mutluydu Evelyn. Annesinin kaybıyla her şey solup gitmiş inandığı sevdiği her şey gözleri önünde kül olmuştu. Saçı en son ne vakit okşanmış hatırında dahi yoktu. Son altı yıl ömrünün kalanını alıp götürmüştü ondan. Aksi huysuz lanet bir kadına çevirmişti kendisini. Şimdilerde bir oğlu Daniel'e gülümsüyordu bir de dost edindiği sığındığı Leydi Ewans'a. Onu hayata tutunduran başka da ne vardı bilmiyordu. Lakin korktuğu başına gelmişti genç kadının. Ölümüne savaş açtığı püriten cemaati Baronluğun gelecekteki varisi olan oğlunu gerektiği gibi eğitemediğini öne sürmüş kendisini yine aynı görüşten bir adam ile evlendirmeye karar vermiştiler. Kaçarı yoktu şayet bir püriten ile evlenmezse oğlu ağabeyine teslim edilecekti. Sahip olduğu tek şey evladı iken onu kaybetmeyi nasıl göze alsındı? Daniel'den ayrılmamak için önündeki sezonda boy gösterecekti Evelyn. Ağabeyi ve karısından evvel ağına düşürecek dilediğini yaptıracak bir ahmak bulacak bu defa ipleri elinden bırakmayacaktı. Susmayacaktı Evelyn. BirComplete
Liliales | Minsung
Liliales Krallığı yok oluşun eşiğine yaklaştığında Bitki Diyarı'nın kralı, son çaresi olarak Tolmei'nin Yıldızı'nın, İnsan Dİyarı'ndan bulunup geri getirilmesini ister. Fakat hesaba katmadıkları bir nokta var: Tolmei'nin Yıldızı, Bitki Diyarı'nı kurtarmak isteyecek mi ki? Renkli saçlı yardımcılar, konuşan ağaçlar ve her an kendisine aşkla bakan bir çift göz, içinde bulunduğu durumu hiç de kolaylaştırmayacak. Kapılar açılır, çiçekler tomurcuk verir ve aşk yıllar sonra karşısına çıkar. Uyarı: tetikleyici unsurlar içerir. Not: Minsung dışında diğer üyeleri içermez. (Yalnızca aklıma onlara uygun bir rol gelmediği için yoklar. Başka bir sebep aramayın.) Kapakta kullandığım görsel bu fic için ilham olmuştu. Görselin renklerini ve efektleri değiştirip düzenledim ama bu sırada orijinal görseli yayınlayan hesabı kaybettim. Bulan olursa bana iletsin lütfen sahibinin hesabını. Aot3'de okumak için profilimdeki linkten ulaşabilirsiniz.
Adaletin Rengi
Kırık ayna parçalarıyla dolu kadehi ters tuttuğunda masken düşer. Kendini bir girdabın içinde hapis bulursun. Saatler kırılır, kadran artık gösteremez olur. Ancak hayat her duran bir saat için devam eder. Kitapların bir sargı bezi görevi gördüğünü fark ettiğinde ip sadece senin elinde olmaz, herkes bir uçtan çekiştirir. Özgürlüğün nedenini aramaya başladığında narkoz etkisi gibi bayılırsın. İğneyi en ummadığın anda, boynundan yersin, sırtından değil. Saat birden hızlı akmaya başladığında bıçak durmaz saplanır. Cam kalbe saplanıp parçalara ayırana kadar da durmaz. Yaralar çabuk iyileşmez, kanar durur. Yara bantları çare olmaz. Güvenmek için bir bir el uzatırsın göğe. Ancak bir sürü el tarafından aşağı çekilirsin. Mumun ışına çekilen bir kelebek gibi erir durursun, bul beni diye bağırırsın. Kum saatine hapsolur ve akıp bitersin ancak o bıçak camdan çıkmaz. Sonra bir uzanır kalbine, kalbindeki ışığı gün yüzüne çıkartır. Melankolik ruh hali dağılır, boya fırçalarından damlayan yağmur damlaları kaldırımda birikir. Bir sokak lambası gibi ayılan gönül kahve köpüğü gibi köpürür durur. Renkli taşlar, uğursuz siyah kediler, kesilen saçlar... Hepsi bir olup bir dolu sigara izmaritini oluşturur. Kopmuş zincirlerini bir arada tutmak için o kopan yere dağlanmış ip gibi ayakta tutar. Bir kaset sesi duyulur kısık bir melodi gibi. Güneş batar ay çıkarcasına etraf kararır ve eski bir kitap sayfasına mahkum olan çiçek canlanır. Her şey bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerken yere düşüp parçalanan bir nar tanesi kadar çaresiz hissedersin. Sonra bakarsın, kendi basamaklarını çıkarken bile o basamakları sen çizmişsindir. Sona yaklaştığını ve hatta geldiğini bildiğinde ise her şey için geç kalmışsındır.
''O kadın ne dedi sana?'' ''Bebeğinin canını kurtarmak için kendini feda etti dedi.'' ''Doğru söylemiş. O gün, o masada kalbimi söküp attım da yaşattım bebeğimi. Sonrası malum... Ama o kadının hakkını ödeyemem. Beni oradan o çıkarttı. Artık yaşayan bir ölüydüm. Ne eve gidebilirdim, ne de size. Emine Hanım, sana bunları anlatırsam diye korkuyordu biliyor musun? Hatta tehdit ediyordu beni. Yavuz'a söylerim her şeyi diyordu. Sanki Yavuz hiçbir şeyi bilmiyormuş gibi. Yavuz'a olan nefretini anlıyorum. Ama bu nefret yersiz Barış.'' ''Ne demek yersiz? O adam benden seni çaldı İzel. Yetmedi oğlumu çaldı. Nesi yersiz? Benim yıllarım çalındı.'' ''Kim çaldı peki? Sence katil kim? O doktor muydu? Yoksa beni oraya gönderen annen miydi? Kimdi katil sence?'' ''İzel...'' ''Sen arkanı dönüp gittin! Başkası ağzından yazılmış bir mektuba inanarak gittin. Bir kez bile arayıp sormadın beni. Sen yokken Yavuz vardı. Senin yapamadığı babalığı yaptı oğluma. Senin yapamadığını yapıp sahip çıktı aşkına. Hani diyorsun ya sizi benden çaldı diye... Biz sana hiçbir zaman ait olmadık Barış. Ait olsaydık eğer zaten o bunu yapmazdı, yapamazdı!''
More detailsContent Guidelines