AY ile KONUŞAN ÇOCUK

Kız, doğru kelimeleri arıyor gibiydi. Birkaç kez yutkundu ve hafifçe çatallaşan sesiyle "Adaletsizlikten her zaman nefret ettim. " dedi. "Ve bir gün, zaten dünyada yeterince varken benim de buna sebep olanlar arasında asla bulunmayacağıma dair söz verdim kendime."
Birden yükselen gülmemi bastıramadım- ya da belki de tüm hislerimi sansürsüz aktarabildiğim bu konuşmanın akışına kendimi kaptırmıştım- "Çok fazla kahramanlık filmleri izliyorsun he?"
"Belki de." dedi kız gülüşüme içtenlikle karşılık vererek." Ama sonuçta insanlar, bu kendilerine dahi olsa, verdikleri sözleri tutmalı değil mi? Yoksa bir gün başlarına kendine yaptığın bu ihaneti hatırlatan bir bela gelir. Filmlerde hep böyle olmaz mı?"
Sürekli, 'Ne dememi bekliyorsun ki?' ya da 'Bu konuşma çok saçmalaşmaya başladı' gibi cümleler söyleyip buradan uzaklaşmam gerektiğini fısıldayan tarafım çekiştiriyordu sanki beni. Fakat aniden değnek küçücük bir hamle daha yaptı ve ağzımdan istemsizce "Bir filmin içinde mi yaşadığını düşünüyorsun yoksa?" sözcükleri dökülüverdi.
Kızın bakışları gittikçe yumuşuyordu fakat bunlar bir anne şefkati gibi değildi, daha derin, içime dek işleyebilen korkutucu bir his veriyordu bana. "Artık hiçbir konuda emin olamıyorum." dedi kız alaycı bir gülüşle. "Belki bir film, rüya ya da imtihanın içindeyiz. Ama ne fark eder ki? Her ne olursa olsun ben en doğru şekilde ulaşmak istiyorum sona. Hiçbir haksızlığa ve beni geriye çekiştirip duracak pişmanlıklara yer vermeden."