SON UMUT KIRINTISI

Sessizliğe maruz kaldığımız her an bir mahkumun gerçekleri söylememesi için öldürüldüğü gibi biz de kendimiz için sadece doğru budur. "Bazı insanlara söyledigin sözün hiç bir değeri yoktur" diyerek mahvettik.
oysa ki bu sadece bizim sesiz olmamız ya da sessizliğe mahkum olmamız için uydurulmuş bir şey en sonunda "Ruhun öldürülmesi"ne neden olucaktır.
Her geçen gün daha da ölüyorduk ve karanlığa gömülüyorduk. Korkular ile baş başa kalıyor, savaşıyorduk en esasıda kendi iç savaşımızı veriyorduk.
Savaş başlıyordu ve bunu kimse fark etmiyordu.

"Savaş sadece binlerce insanın şehit olması değildir, savaş şehitlerin'de dahi olması üzerine geride kalan büyüklerin ve en esasıda kendi babası, annesi ve hiç tanımadığı masum insanlar için göz yaşı döken bir öldürülmüş çocuk ruhunun eseridir"

Her çocuk, ailesi ayrı diye üzülmesin belki de babası ya da annesi kendisin ve ruhunun birer vahşeti olucaktı. Geleceği göremeyiz ama geçmişimizi her zaman hatırlarız yaşanmışlıklarlar. küçük diye önemsemediğiniz her çocuk, birer kurtarıcı ve aydınlatıcı olucaktır.

İşte o gün intikam bir yetişmiş bir çocuk tarafından alınacak.

intikam sadece bir hırs ve ya sınırı yoktur demek için değil İntikam her bir fidanın yeşermesi ve herbir kesin ruhlarının mahkumu olmaması için olucaktır.

İntikam karanlığı aydınlatan, evimi yakandır.
Ben toprak kadın, her bir evim için toprağa gömülüceksiniz.