Aşk nöbeti
- Reads 82
- Votes 7
- Parts 5
Ongoing
Last published Sat, May 30, 2026
Ve şimdi yirmi altı yaşındaydım. Yirmi altı yaşında sevdiğim adamın yolunu gözlüyordum. Herkes hayatında bir kere büyük bir acıdan geçerken ben birden fazla kez geçmiştim. Ve her seferinde artık acımaz demiştim, her seferinde de bir öncekinden çok acımıştı.
Boş odada yankılanan telefonumun sesi ile kim olduğuna bakmadan hızla açtım telefonu. "İyi ki doğdun Ela gözlü sevdiğim." İşte bu kadardı. Sabahtan beri duymak istediğim tek ses, duymayı istediğim tek cümle buydu. Ela gözlü sevdiğim. Sesiyle derin bir nefes vermiştim.
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
BENİMLE KAYBOLDUN
"Binlerce yabancı yüz, tek bir tanıdık bakış... Ve yarım kalan bir şarkı." Trabzon'un hırçın dalgalarında başlayan çocuklukları, Aydın'ın karanlık ve şiddet dolu iki ayında darmadağın oldu. Lina kaçtı, Ege kovaladı. Biri aydınlığa saklandı, diğeri İzmir sokaklarında o aydınlığı aradı. Dört yıl süren derin bir sessizlik... Tam her şey bitti dediği anda, bir konser kalabalığının orta yerinde yankılandı o ses: "Gördüm deli gözlerini, birden belki tanımazdım seni..." Lina için kaçış o gece bitti. Ama asıl imtihan sabahında, kuzeni Yağız'ın sesiyle başladı: "Ege ile tanışın." Dört yıl sonra, aynı evin içinde, aynı geçmişin gölgesinde... Işık denize kavuşacak mı, yoksa fırtına ikisini de yutacak mı?
KADROLU KAHRAMAN
Burası Kurtuluş Mahallesi. Burada yaşamanın havasını bir kere soluyan, bir daha vazgeçemez. Burada dostluklar bakidir. Aşklar ise hiç beklenmedik bir anda, hiç akla gelmeyecek kişiyle gerçekleşiverir. #KadroluKahraman
KARADENİZ KADAR İNATÇI
> Karadeniz'in bitmeyen yokuşlarında, çay kokusuna karışan kahkahalar arasında hayat oldukça sakindi. En azından ben öyle sanıyordum. Ablasının isteme telaşıyla başlayan o yaz, Aybüke'nin gerginliği, Ela'nın bitmeyen yorumları ve benim karışmadığım halde kendimi içinde bulduğum olaylarla tamamen kontrolden çıktı. Sonra onlar geldi. Karahanlılar... Büyük şehirden gelen, herkesin diline düşen o kalabalık aile. Ve tabii ki daha ilk karşılaşmada sinirlerimi bozan Karen Ali Karahanlı. Karadeniz'in inatçı kızlarıyla İstanbul'un kendinden emin erkekleri aynı evde buluşursa ne olur? Bol kahkaha, bol kaos, aile karmaşası, mahalle dedikoduları ve hiç beklenmeyen aşklar...Complete
ÇİLEK MESELESİ
❝Bazı yaralar sadece deniz tuzu ve çocukluk aşkıyla iyileşebilir.❞ Her yaz aynı büyük yazlık evde, yan yana odalarda büyüyen çocukluk arkadaşları; araya giren mesafeler ve kırgınlıkların ardından yıllar sonra yeniden bir araya gelir. Yaz Koral içinse plan oldukça basittir: Deniz, güneş ve eski eğlenceli günler... Ancak Yaz'ın hesaba katmadığı şey, Ushan'ın da geri dönmesidir. Üstelik mesleğinden olaylı bir şekilde uzaklaştırma alan Ushan, Yaz'ın tanıdığı kişi değildir. Kalbine ördüğü buzdan duvarlar ve her an gitmeye hazır soğuk tavırlarıyla, Yaz'ın o cıvıl cıvıl planlarını bozmaya niyetlidir. Şimdi aynı çatının altında, liseden beri konuşulmamış o büyük kırgınlığın gölgesinde kaçacak yerleri yoktur.
Yokluğuna alışmışken
Nazlı Larin Arslan, çocukluğundan beri Mirza İkbal Sancaktar'a aşıktı. Yıllarca uzaktan sevdiği adamla sonunda yolları kesişmiş, hayalini kurduğu aşkı yaşamaya başlamıştı. Ancak bazen sevmek yetmezdi. Mirza'nın seçtiği meslek, taşıdığı sorumluluklar ve ikisinin de kontrol edemediği sebepler onları birbirinden kopardı. Nazlı için Mirza, geride bırakılması gereken bir anıydı. Ya da öyle olduğunu sanıyordu... Aradan yıllar geçti. Hayat ikisini bambaşka yerlere savurdu. Tam her şey bitti derken kader, onları hiç beklemedikleri bir yerde yeniden karşı karşıya getirdi: aynı timde. Fakat bu kez aralarında sadece yarım kalmış bir aşk yoktu. Saklanan sırlar, kapanmamış yaralar ve cevabı yıllardır verilemeyen sorular vardı. Peki, yıllara meydan okuyan bu aşk yeniden filizlenebilecek miydi? Yoksa Mirza İkbal Sancaktar, Nazlı'nın gençliğinde yaptığı en büyük hata olarak mı kalacaktı? Bazı aşklar zamanla unutulur... Bazılarıysa yıllar geçse bile kaldığı yerden devam etmek için geri döner.
Ruhu Kırık Kadın -Yarı Texting-
Arman: Kimsin? Bilinmeyen numara: Ruhu kırık kadın. Her evde şiddet artarken derme çatma bir evde; bir baba, çocuğunun annesini kopardı hayattan ve bu gidişin ardından koparıldı bir çiçek dalından, kırıldı sessiz çığlıklar atan ruhu, yaşamak denilen şeyi toprağa gömdü ama filiz verdi bir adam sayesinde yıllar sonra. Bir bakışıyla, bazense bir gülücüğüyle. Ve kadın yazdı, söyledi dayanma gücü olan adama, sevdiğini. Öyle bakınca yanlış anlıyorum, koptu ipim düşüyorum. Yazılma tarihi: Eylül 5.2020Complete
KONUK SEVMEZ DENİZ
Bölümlerler yazdıkça gelmektedir. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.
Külden Işık
Tanınan, bölümünde oldukça başarılı olan doktor kadın. Bazı nedenlerden dolayı Şırnak'a gitmek ister, ve cesaretini toplayıp orda yaşamaya karar verir. Şehit oğlu, Şırnak'ta herkesin adını duyunca korktuğu kim olduğu bilinmeyen Yüzbaşının yolları kesişir. ....... " Her yol , sonunda seni evine götür." Hayat her zaman sana güzellikler getirmezdi ama gelen karanlığın da ardından neler getireceğini bilemezsin. Verdiğin kararların içinde yalan, ihanet, kötülük, yanlızlık ve daha niceleri olabilir ama senin kalbin iyi olduğu sürece bunların hepsi senin ilerlediğin yolda karşına çıkan kötülük tohumları olur. Eğer sen gitmek istediğin yoldan eminsen, önüne hangi engel çıkarsa çıksın her yol, sonunda seni evine götürür' derdi. ....... "Telefondaki kadın sen misin Albay ile konuşan?" Sesin geldiği yöne dönmüştüm. "Evet bir sorun mu var?" Askerin kafası hemen Doğan Abi'ye dönmüştü. "Albayım bu doktor mu girecek kardeşimin ameliyatına." Kamoflaj ın içinde oldukça uzun ve yapılı biriydi. Sonra bana döndü ve gözlerini gözlerime kenetledi. Ne demek istiyordu bu asker. "Kardeşim içerde can verirken bizim burada canımız giderken, siz nasıl bu kadar rahatsınız doktor hanım!" Tabi sizin gibi burnu havada insanlar bilmez bir aile'ye şehit haberi vermesinin zorluğunu." O bana bunları derken benim aklımda tek bir anı vardı. Evet şehit haberi vermenin zorluğunu bilmiyordum ama şehit haberi almanın nasıl olduğunu çok iyi biliyordum.
KOR KALPLER SOKAĞI (DÜZENLENİYOR)
Tanıdığı herkesi bir gece ansızın depremde kaybeden Asil, doğduğu şehri, "Bu şehir bir mezarlık, şehrin içindeki her taş bir mezar," diyerek terk eder. Hayatta kalan tek akrabası olan kuzeni Dide ve kendisini hiç beklemediği bir şekilde İzmir'de bulan Asil, peşinde olan tehlikenin henüz farkında değildir. Altı şubat gecesi depremin yarattığı kargaşadan faydalanarak cezaevinden kaçan bir mahkum, orada olmasından sorumlu olan askerlerden intikam almak istemektedir. Kaçarken bilmediği şey ise aynı gece o askerlerin de yaşanılan felakette hayatını kaybetmiş olmasıdır. Bu ölümlere inanmayıp tim komutanının kızının peşine düşen katilin rotası artık Asil ve arkadaşlarıdır. Firari bir yaşam sürüp rotasını yeniden oluştururken avının dibine kadar girmiş, geçmişte üzeri kanla örtülen her bir gerçeği su yüzeyine çıkarmaya başlamıştır. *** "Kor Kalpler Sokağı'nda inecek var." "Hayır," diyor ve ekliyor, "Kor Kalpler Sokağı'nda ölecek var." *** Kan gölü, kan gölü, kan gölü. Bir sürü ceset. Kopmuş uzuvlar. Dayanılmaz bir koku. Bağırışlar çağırışlar. Çaresizliğin silüete bürünmüş hali. Sanırsın mahşer yeri. Hayır, burası yangın yeri. Burası deprem yeri. Burası Hatay, burası İskenderun. Doğduğum yerdeyim, ama öldüğüm değil. *** •tetikleyici olabilecek unsurlar barındırmaktadır, lütfen etkileneceğinizi düşünüyorsanız okumayınız, teşekkürler. (tw: deprem) •kapak tasarımı: @joselis.book
Bir Rüyaya Uyanmak
"Parla," "Efendim canım," "Parla," "Söyle canım," "Parla," "Adımı mı ezberlemeye çalışıyorsun?" diye alayla konuştuğumda anlamayarak bakmaya başladı. "Ne?" Omuz silkerek, "O kadar çok adımı söyledin ki, adımı ezberlemeye çalışıyorsun sandım." dediğimde dudağının kenarı kıvrıldı. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp cıkladı. "Hayır adını ezberlemeye çalışmıyorum. Sadece..." diyerek susup bakışlarını yüzümde gezdirmeye başladı. "Sadece adını söylemek hoşuma gidiyor," dedi. Dudaklarım, duyduklarımla beraber kıvrıldığında Baran'ın da bakışları gülümsememi buldu. Dudakları daha da kıvrılırken, burnumun ucuna minik bir öpücük bıraktı. "Tıpkı hoşuma gittiğin gibi..." diye devam ettiğinde başımı yana eğip gözlerinin içine baktım. "Çok mu hoşuna gidiyorum?" diye sorduğumda derin bir iç çekip bakışlarını yüzümde gezdirdi. Hayranlıkla yüzüme bakarken, "Çok," diye mırıldandı.
"Binlerce yabancı yüz, tek bir tanıdık bakış... Ve yarım kalan bir şarkı." Trabzon'un hırçın dalgalarında başlayan çocuklukları, Aydın'ın karanlık ve şiddet dolu iki ayında darmadağın oldu. Lina kaçtı, Ege kovaladı. Biri aydınlığa saklandı, diğeri İzmir sokaklarında o aydınlığı aradı. Dört yıl süren derin bir sessizlik... Tam her şey bitti dediği anda, bir konser kalabalığının orta yerinde yankılandı o ses: "Gördüm deli gözlerini, birden belki tanımazdım seni..." Lina için kaçış o gece bitti. Ama asıl imtihan sabahında, kuzeni Yağız'ın sesiyle başladı: "Ege ile tanışın." Dört yıl sonra, aynı evin içinde, aynı geçmişin gölgesinde... Işık denize kavuşacak mı, yoksa fırtına ikisini de yutacak mı?
More detailsContent Guidelines