ONUN DÜNYASI

Öğle tatiliydi,dışarı çıkmıştım.Hava çok güneşliydi.Yavaş yavaş yürüyordum.Aniden bir ses

duydum.Sese doğru gidiyordum sonra karşıma bir yavru köpek çıktı.Çok tatlıydı.Ses

çıkaran da oymuş.Acıkmıştı galiba.Ağlıyordu,o ağladıkça da benim içim sızlıyordu.Sanki

bana yalvarıyordu “Yardım et!” diye. Ben son paramla bisküvi almıştım .Önceden az bir

kısmını yememiştim.Geriye kalan bisküvileri de o köpeğe verdim.Hem yiyor,hem de

yanından geçen insanlara bakıyordu.Korkuyordu sanırım.Diğer köpekler ona saldırıyor bazen

de onun yemeklerini yiyorlardı..Ben ise korktuğum için bir şey yapamıyordum.Sonra tekrar

ağlamaya başladı artık yemek veremezdim o yüzden su vermeye karar verdim.Etrafta kap vb.

şeyler yoktu.Yakında eczane vardı,eczaneye doğru koştum.Oradan poşet alıp içine su

doldurdum.Sonra poşeti köpeğin önüne koydum.Köpek aceleciydi veya başka köpekler onun

suyunu içmesin diye hızlıca içiyordu.Hocamız anlatmıştı;zamanında çok kötülük yapan bir

kadın varmış ama bir gün yanına çok susamış bir hayvan gelmiş.Kadın etrafa bakmış ama

suyu koyacak bir şey olmadığı için ayakkabısına suyu koyup hayvana vermiş.Hayvan suyu

doya doya içmiş.Hocamız; “Belki kadın,o hayvana su verdiği için Cennet’e gidecekti.”

demişti.Aklıma bu gelince kendimi kötü hissettim ya sevap kazanmak için o köpeğe yardım

ettiysem.Fakat köpeğe yardım ederken aklımdan sevap kazanmak geçmemişti.Bir de bana çok

saçma geliyor;onca insan varken neden aç hayvanlar var,sokak hayvanları niye var?Her insan

bir hayvan alsa,beslese,büyütse…Ama kimse kendinden başkasını düşünmüyor.Düşünse bile

birkaç kişi.Sonra oradan bir kişi yanıma geldi.”Bizde besliyoruz o köpeği hatta aşısı falan da

oluyor.”dedi.Birisinden kap istemek yerine eczaneye gittim çünkü ben istesem bile

vermezlerdi bence.Eğer vereceklerse benden önce niye davranmadılar.