Hasta

Bir, iki, üç, dört, beş..

Gözümü açtım ve derin bir nefes aldım.

Altı, yedi, sekiz, dokuz, on..

Tekrar gözümü kapadım ve elimdeki bebeğime sarıldım.

On bir, on iki, on üç, on dört, on beş..

Tekrar gözümü açtım ve önümdeki yabancıyla göz göze geldim. Nefesim içime kaçmıştı. O birazcık korkutucuydu. Simsiyah gözleri ve başına çektiği kapşonlusuyla çizgi filmlerdeki kötü adamlara benziyordu. En sonunda sessizliğe ve merakıma dayanamadım, "Kimsin?" diye sordum.

Gözlerinden geçen parıltıyı görmemek imkansızdı. Üstündeki kapşonluyu çıkarıp omuzlarıma koyduğumda donmuştum. Bebeğime daha da sıkı sarıldım ve gözlerimi kapadım.

"Bir daha üstüne bir şey almadan burada oturma." o sert sesle gözlerimi yeniden açtım. Ama yabancı kötü adam yoktu. Tuttuğum nefesimi dışarı verdim.

Bazen birileri gelir, insanların hayatlarına bomba gibi düşer ve o hayatları değiştirir. Ben hayallerini 7 yaşındaki bir kız çocuğunun içine sıkıştırmış biriyim. O ise benim kahramanım ama bunu daha fark etmiş sayılmazdım.

Masal&Ateş