Non Omnis Moriar

Skierowała się do pomnika dziadków. Usiadła na ławeczce naprzeciw napisu i ich zdjęć.
-Cześć babciu, cześć dziadku... -Odezwała się pół głosem, bo wiedziała, że oni i tak ją
słyszą.
-Znowu pokłóciłam się z mamą, poszło nam o Martę. Mama nie zgodziła się na jej
związek z Patrykiem, bo chce ją uchronić przed tym, co przeżyłam ja. -Załamał jej się głos.
-Przecież to nie musi skończyć się tak samo. Mama nie chce słyszeć żadnych argumentów.
Ciągle próbuje ze mną rozmawiać, ale ja jeszcze nie mogę, minęły dopiero 4 miesiące.-
Po wypowiedzeniu tych słów zamilkła, bo łzy zdławiły jej głos. Siedziała jeszcze chwilę,
podniosła się i przeszła kilka rzędów dalej. Stanęła przed ciemnobrązowym pomnikiem z
motywem wierzbowej gałęzi i chyba już po raz tysięczny przeczytała napis:
Michał Żak
Ur. 19.03.1989r  zm. 28.06.2008r
Non omnis moriar
Amor omnia vincit
Pochyliła się nad pomnikiem i zgarnęła liście, które opadły z pobliskiej rubiny akacjowej.
Spojrzała na jego zdjęcie, dokładnie takiego go pamiętała.