YOL AYRIMI

*dikkat, yetişkin içerik içerir!*

"Seni seviyorum." Bu cümle bir şimşek gibi çaktı orta yere, bir şey diyecek gibi oldu ama hemen susturuldu. "Seni çok seviyorum Selva; ağlarkenki halini seviyorum, gülerkenki halini seviyorum, kızgınkenki halini seviyorum, telaşlı halini seviyorum, seni her halinle çok seviyorum."

Sustular bir süre, en sonunda adam yalvarır gibi "Bir şey söylemeyecek misin?" diye mırıldandı.
Hiç beklemediği bir şey oldu, soğuk dudaklarına kapanan sıcak dudaklarla bir süre hareket edemedi. Ardından elini Selva'nın saçlarına geçirip hafifçe asıldı, üst dudaklarını ağzının içinde çekiştirirken diğer eli de belini sarmış onu kendine doğru çekiştiriyordu.

Ayrıldıklarında bir süreliğine alınları birbirlerine yaslı, gözleri kapalı durdular, sessizliği dinlediler. Gözleri hâlâ kapalıyken Selva titreyen, incecik sesiyle "Seni seviyorum." diye mırıldanabildi.

Onu seviyordu ve Selva için dünyada bundan daha gerçek, daha doğru hissettiren başka bir şey yoktu.

Aşk buydu.

•

YOL AYRIMI