EXTINCTIO

"Ölüm" diye fısıldadı yüzüne doğru. "Senin sonun da öyle, ERDEN. Ölüm!"
Kadını tiksindiren sesiyle şuh bir kahkaha atdı, BİNBAŞI. Kadın, küçük bir tebessüm kondurdu dudaklarına.
"Evet, ben yenildim bu gece. Haklısın. Ama unutduğun bir şey var."
Etrafına baktı bir kez daha. Ona gururla bakan halka dikti gözlerini. Biliyordu, bu gece bu meydanda ölecek olsa bile, bu hesap böylece kapanmayacaktı. Onu çeken en yakınındaki kameraya baktı dik bir şekilde. Diğer bölgelerden milyonlarla insanın onu dinlediğini biliyordu. En önemlisi ise yukarıdakilerin onu can kulağıyla dinlediklerine adı gibi emindi.
"Bu gece son olmayacak!"- dedi kararlı bir şekilde. "Halk kazanana kadar da bu savaş bitmeyecek!"
Diğer kameraya döndü ve sözlerine devam etdi.
"Siz kazandınız zannedin. Gerçek gabiliyyeti biz kazandığımızda göreceksiniz"
Kadının gür sesine silah sesi karıştı. Silahının emniyet kilidini açan BİNBAŞI, onu kadının tam kalbine doğrultdu.
BİNBAŞI, bir adım ileri atıldı ve konuştu, tehditkar bir tonla.
"Son sözlerini söylemek istersin belki. Ama bizi ve ya HÜKÜMETİMİZİ sinirlendirecek herhangi bir şey söylersen, hiç iyi şeyler olmaz!"
Korkusuzca, kadın yaralı sağ elini kaldırdı ve kalbinin üzerine, tam da yara aldığı yere sıkıca bastırdı. Derin bir nefes aldı, gözleri etrafındaki kalabalığı taradı. Birçok kişinin korktuğunu biliyordu, ancak aynı zamanda sesleri olmak için ona güvendiklerinin de farkındaydı.
Ve sonra, kalan tüm cesaretini toplayarak son sözlerini herkesin duyabileceği şekilde haykırdı.
"Pro patria, et gloria!"
Tek ömür, tek nefes, tek ses, tek duygu...
Susma!
Sisteme boyun eğ!
Konuşma!
Sistemin kölesi olma!
Başkalarına karışma!
Sorgula!
Haksızlığa karşı çık!
Sebebini sormadan emirlere uy!
Düşüncelere aldanma! Kendi yolunu çiz, karşına çıkanları gerekirse, öldür!
Karanlıkta ışık arama!