Karmakarışık

Şüphe ne kadar tehlikeliyse, güven de bir o kadar tehlikelidir.

Düşünün. Etrafınızdaki arkadaşlarınızı düşünün. Sizin için kaçı kendi canından vaz geçer? Çok geç olmadan düşünün. Çünkü ben geç kaldım. Geri dönüş yolum artık yok. En iyi arkadaşım en acımasız düşmanım oldu. Ben bunun farkına vardığım da elimde artık hiç birşeyim kalmamıştı...
Bilemedim, hiçbir şeyi umursamadan o kadar zevk için yaşadım ki arkadaşımın neler yaşadığını, başının belada olduğunu anlamadım. Bildim... Bildim, amma umursamadım... O yüzden belki de yaşadıklarımın sorumlusu benim...
***
Uğruna canımı vereceğim arkadaşlarım sözlerimi ciddiye bile almadılar. Beni uçurumun kenarına iten eller onların ki oldu. Belki de mutlu olmalıyım çünkü bu gerçek, karanlık tarafımı bulmamı sağladı.
***
Neden Murat, neden? Neden bana aşkını itiraf etmek için ölümü şahit seçtin? Aşkın ölüm karşısında bir gölgeden farksız olduğunu bilmiyor muydun? Babam benim, sen ruhumla kalbimin celladı oldun...
***
Öyle bir meslek seçtim ki ölümle yoldaş oldum. Öyle bir kıza aşık oldum ki ölümle sırdaş oldum. Öyle birini tanıdım ki, onunla kardeş oldum. Ama bilmiyordum, sonunda ölüm onu ​​benimle karıştıracak.
***
Bacağımı vatanım aldı, namusumu kadınım, oğlumu ise vefasız kader. Şimdi kızımı almak istiyorlar...
Bazıları yaşamak, bazıları ölmek istiyor ama ben hiç birini istemedim. Çünkü kızını öyle gören her baba, ne ölüp onu yalnız bırakmak, ne de her gün yaşayıp ölmek ister.