VİRANE

Yağmur yağıyordu ve sırtım ıslandıkça kemer izleri daha fazla sızlıyordu. İstediğim yere ulaştığımda dizlerim artık beni taşıyamıyordu. Demir kapıyı yumruklamaya başladım. Akşam saati olduğu için pek kimse yoktu. Kapıyı Sezer denilen adam açtı. Ardında ise çekik gözlü çocuk vardı. İkisininde yüzünü inceledim. Şaşkınlıkla bana bakıyorlardı. Bana doğru bir adım attıklarında onları elimle durdurdum.
"Para hazır. Bana savunmayı öğret." Elimde ne kadar olduğunu saymadığım parayı adama doğru uzattım. "Polisi," Cümlesini yarıda kestim. "Bana savunmayı öğret!" Birbirilerine baktılar. Çekik gözlü çocuk kafasını salladı ve benim için yolu açtılar.
İşte benim hikayem buradan başlıyordu. Acılarımdan güç alıp kendimi savunmayı öğrendikten sonra kimsenin bana zarar veremeyeceğini kanıtlayarak başlayacaktım. Babamın ardından yıkılan bir kız çocuğu değilde güçlükle ayağa kalkmayı öğrenen genç kız olacaktım. Önce kendimi sonrasında ise her ne kadar babama ihanet etsede babamdan kalan son kişiye sahip çıkıcaktım.