Y entonces... Llegaste tú.

Y entonces... Llegaste tú.

  • WpView
    MGA BUMASA 139
  • WpVote
    Mga Boto 5
  • WpPart
    Mga Parte 5
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Wed, Oct 7, 2015
Aun no han caido los primeros copos de nieve de este invierno, y el señor Graham ya esta preparando su jardín para las primeras nieves. Lo observo todo mientras paseo a mi pequeño Luca. El aire se filtra en mis pulmones, mientras aspiro es aroma a cesped recien cortado. Noto que mi pecho se hincha y como los ultimos resquicios de calor calientan mi piel. Camino y camino, no se bien si durante horas o si han sido solo minutos. Lo único que se es que cuando tomo consciencia, me encuentro en el bosque, rodeada de altos árboles. Mi pulso se acelera y Luca comienza a ladrar. Todo es demasiado extraño, demasiado confuso, quizas porque me recuerda a mis pesadillas. Mis pesadillas, ese horror que me acompaña cada noche desde hace meses. El viento se levanta y me retira la capucha de la sudadera, no aguardo mas y empiezo a correr, sin rumbo. No se si esto es real, o si todo es producto de ese infierno que vivo cada noche. Sólo se que esta vez no estoy sola, Luca viene conmigo...
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Fuera del libro
  • ℳℰᝨᗅℳᝪℛℱᝪՏⅈՏ
  • Secreto inhumano
  • Cartas para el otro lado
  • El lujo de amar
  • Tú, Yo y el Caos
  • El Manicomio
  • Fragmentos de una mente rota.

Prólogo Ese chico de ojos verdes tan profundos que hasta me asusta, su mirada conectada a la mía, su frialdad e intriga que hay en ellos es absurda, aunque en este momento mi cabeza está en blanco lo único que puedo pensar en ¿quién es? ¿Porque está aquí? Y lo más importante ¿cómo se llama? Y lo más interesante es que no parece un chico de por aquí, pero ¿por qué? Lleva unos pantalones de jean rotos y una camisa negra remangada hasta los ante brazos. Su pelo negro como la noche, su tez blanca y con una cicatriz arriba de la ceja no tan grande, pero se nota (aparte de que es extremadamente sexy). Nos miramos, pero a los segundos se va, desaparece de mi vista en unos instantes, pero antes de irse deja algo sobre una de las estanterías. Lo busco con la mirada y no lo encuentro, pero lo que aparece en mi campo es lo que dejó en ese lugar, un libro. El libro del chico misterioso....

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman