HEP BÖYLE GÜLÜMSE

-Oturabilir miyim?

-Boş yer mi yok?

Bana soru soran çocuğa döndüm. Oha ama bu.. bu Kaan çocukluk arkadaşım inanmıyorum.

-Ben buraya oturmak istiyorum ama

-Kaan???

Kaan'ı çok özlemişim az önce ağladığımı bile unutum. Bu çocuk beni daima güldürebilen tek kişi

-Yaa prenses öyle herkese atar yapmayacan

-Yoo yapcam , pis sapıklarla uğraşamam

-Ben sapık değilim ama

-Biliyorum canım benim gel buraya sen çok özledim

Kaana sarılmak daima beni rahatlatmıştır neden bilmiyorum ama

-Seni yaklaşık bir saattir izliyorum böyle ağlama be derinden öğrendim direk yanına geldim ama o Murat denen piçin eceli olucam

Gülmeye başladım çünkü az önce bana sarılıyodu gülüyodu şimdi sinirden damarları belli oluyor

-Oh be güzellik hep böyle gülümse sen. Sana gülümsemek çok yakışıyor