Umudun Cinayeti

Umudun Cinayeti

  • WpView
    Lectures 3,308
  • WpVote
    Votes 325
  • WpPart
    Chapitres 24
WpMetadataReadContenu pour adultesEn cours d'écriture
WpMetadataNoticeDernière publication jeu., oct. 8, 2015
WpInfo
Histoires vraies
- Düğüm düğüm bir anda karşılaştı gözlerimiz.Simsiyah bakıyorduk her yana.İlerleyeceğimizin ihtimalinin az olduğu bir yola çıkmak istiyorduk el ele,yaşantılar buluşturdu bizi,bizden habersiz.Dünyadan intikamı beraber alalım! Elimi bırakırsan şimdi bana ölümü yudumlattıracaksın Azad!Ben seninle her dehlize gelmeye varım.Seninle nefeslerimiz bir iken bulalım Dünyanın sonunu! - Ben kendimi unuttum.Damarlarımdan kin,nefret akmaya başlamışken aşk bir virüs olur ancak.Benim geçmişim paramparça,kalbine batar anılarım,canını acıtır.Ben defalarca ölmedim,nefesim tükenmeden her pisliği bu zifiriye gömmeliyim.Ben aşık olamam,benim kalbim bile katil!Ben geleceği ezmek geçmişi asmak için yaşıyorum.Git Dilşad! Bu dünyanın sönmez ateşidir sevdiğin adam,kendini diri diri yakma. Hayatın kalitesizliğinde aynı metfenin içinde karanlıkla aşkın çarpışması ve umut katleden iki ruh...
Tous Droits Réservés
Rejoignez la plus grande communauté de conteursObtiens des recommandations personnalisées d'histoires, enregistre tes préférées dans ta bibliothèque, commente et vote pour développer ta communauté.
Illustration

Vous aimerez aussi

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Karven
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Vatan Uğruna
  • Sessiz Yemin
  • Halısaha |texting

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Plus d’Infos
WpActionLinkDirectives du Contenu