ALONE CAN STAND UP

Çığlıklarımı kimse duymuyor. Haykırıyorum ama herşey sessizce içimde patlıyor.
Zaten benim duygularım yok. Çiğneyin kalbimi. Üzgün değilim ben, benim duygularım yok ya? Size hava hoş insanları yalnız bırakmak kolay. Oysa ne kadar mutlu gözüküyorum dışardan dimi? Neşeli. Gülebiliyorum. Ama o gülüşlümdeki kırgınlıkları bi ben biliyorum. Maskemi çıkardığımda ki sessizliği bir ben biliyorum. Bazen böyle görünmek sadece korunmak içindir. Ama artık korunmaya ihtiyacım yok. Artık sende yoksun. Kaç kere yalnız başıma ağlamışlığım var benim. Kendi kendime teselli etmelerim. Ne kadar acı. Gözyaşlarını kendi silen birinin içindeki hüznü kimse mutlulukla dolduramaz.

Sana bir sır vereyim mi?
Bir gün bu amına koduğum şehrinde yalnız kalacaksın, benim ağladığım sokaklar dile gelecek, diyecekler sana?
''İt gibi sevdi siklemedin, şimdi nasılsın?''
Bir daha bana kalbimdesin deme. Bilirsin kalabalıkları sevmem.