Anıt Tepeleri

Malikânenin kapısına dayanan nöbet arkadaşlarımız bize kızmış olmalı. Belki de bir daha savaşmamıza gerek kalmadığını söylediğimiz içindir. Kurt adam ırkının lanetli asalak bir tür olmadığını gösterdiğimiz için. Kim bilir, düşmanlarımıza yardım ettiğimiz ve yüz binlerce askerin ölümüne sebep olduğumuz için de bu kadar sinirlenmiş olabilirler. Neyse...onları uyarmıştık nasıl olsa. Canları cehenneme! Aç köpeklerden farkı yok hiçbirinin.

Tamam, tüm suç bizde. Her şeyi mahveden biziz. Ben ve Aleksey. Yeni, barışçıl bir düzen getirecebileceğimize inanan ufak akıllarımız sayesinde bu hâldeyiz. Bundan sonra yaşayıp yaşamayacağımızı bilmiyoruz ama eğer olur da Tanrı bize canımızı bağışlamak gibi bir kötülük yaparsa... artık yaşayabilir miyiz gerçekten? O kadar insanın vebalini aldıktan sonra nasıl nefes almamıza izin verebilir Tanrı? Bilmiyorum... sadece şundan eminim artık: Benim adım Elisaveta ve biz her şeyi mahvettik.