Utracone dusze

Nieznajomy odebrał jej wszystko, co ją kształtowało. Nie umie kochać, współczuć, nie odczuwa empatii. Przezorny los sprawia, że trafia w ręce człowieka gotowego zamienić ją w chodzącą bombę.
W ręce Sama- mrocznego przywódcy Żniwiarzy, który stworzył dom pełen ludzi takich jak ona. Młodych, okradzionych przez Złodziei Dusz, o których myślano, że dawno wyginęli, wyszkolonych na zimnych morderców, niezdolnych odczuwać żadnych emocji.
Niczego nieświadoma Neith, nie rozumiejąc czym jest dobro i zło, chętnie wskakuje w objęcia mroku.
Pewnego dnia dostaje ważne zlecenie, chcąc czym prędzej się z nim uporać, nie dowiaduje co może jej grozić gdy zawali zadanie.
Neith nigdy dotąd nie zawiodła.
Podejmuje się więc zlecenia na niebieskookiego bruneta, którego śledzi długimi dniami przez całe znienawidzone Terverum - miasto bólu i cierpienia. Gdy ma posłać strzałę prosto w jego serce, chłopak spogląda na dach, na którym siedzi sama Śmierć i...
Uśmiecha się do niej.
Po czym pokazuje jej środkowy palec i ucieka.
Zaskoczona Neith rusza w pogoń za brunetem. Nie jest on gotowy umierać, nawet jeśli jego katem miałaby być taka piękność.
Natomiast jeśli ona nie wykona zlecenia, ją samą czekała śmierć z rąk Sama.
Jednak nad Terverum zapadają ciemniejsze chmury i gonitwa o śmierć i życie dwojga ludzi jest niczym w porównaniu z tym jak mroczne dni nadchodzą.
Rozpoczyna się więc wyścig o życie pełnego wiary i nadziei Rotha oraz bezdusznej Neith pragnącej przeżyć choć jeden dzień dłużej.
Każde ma coś do stracenia, a skrywane tajemnice mogą podzielić losy Terverum.