DÖNGÜ

Nihai kaza ve tesadüflerin büyüttüğü bir aşk. İki farklı hayat, türlü kaçışlar, koşarak gidişler, düşüşler, türlü düşler. Olacak olan olmalıdır.

"Nereye kaçabilirim, nasıl atabilirim seni kafamdan bilmiyorum!" diye haykırdı karşımda titreyen dizleriyle. 22 yaşından sonra ilk defa onu bu kadar çaresiz gördüm karşımda. Barış. Bir bakışım için gerekirse dünyayı ekseninden kaydırabilecek olan Barış, benden kaçamadığı için karşımda ufaldı. Ufaldı. Küçücük kaldı. Ama yine kaçamadı benden. Birlikte küçüldük. Benden kaçamadığı için onunla birlikte ufaldım. Küçücük kaldım.

"Bak," dedim şimdi gözlerinin tam içine bakarak. Arkamızda bırakıp harcadığımız tam 10 yılın sancı dolu her saniyesine istinaden, "Bak Barış, artık tam anlamıyla eşit şartlardayız. Peki şimdi beni duyuyor musun?"