Zapomniany |Kagehina|

Ból. Pustka. Wszystko znika. Oglądasz się za siebie i nie widzisz nic. Biegnąc do przodu próbujesz zbudować drogę lecz ziemia pod tobą również się kruszy, nastaje ciemność oraz samotność. Wraz z nią dorosłość i samodzielność.

Dzieciństwo przepadło. Bycie dzieckiem było takie piękne prawda? Żadnych zmartwień, żadnego strachu, odpowiedzialności, wszystko jest po prostu lekkie i kolorowe. Gdy wokół ciebie jest mnóstwo osób, które chcą dla ciebie dobrze i są ci najbliżsi. A teraz? W obecnej chwili otaczam się pustką słysząc jak echem odbijają się moje okropne słowa.

Nadzieja na to, że ktoś pomoże się stąd wydostać. Nigdy jej nie stracę. Każdy potrzebuje osoby która jest w stanie kogoś podnieść i oświecić bądź zbudować drogę na nowo. Tego właśnie potrzebował. Chłopak okropnie marzył aby znów w jego życiu pojawiło się szczęście i umiał się na nowo uśmiechać. Wyrażać emocje i poczuć te ciepło, te uczucie bycia kochanym. Tego skrycie potrzebował.

Lecz kto odważy się podać mu rękę?