Nina...

Zawsze buntowałam się przeciw nakazom mojego jedynego krewnego i najpotężniejszego przywódcy mafii, Ivana Grigorovich Borysew. Teraz, gdy zdecydował się odejść, zmusił mnie do małżeństwa ze swoim przyjacielem, Adriano, a mój bunt osiągnął apogeum. Czarna suknia ślubna to protest. Nie godzę się na małżeństwo, ale nie mam wyjścia, jeżeli chcę coś znaczyć w mafijnym świecie, gdzie kobiety są tylko ozdobą.
Adriano znam od małego. Nasze dziecięce przyjaźnie przerodziły się w niechęć, a teraz, jako mój przyszły mąż, wydaje się jeszcze bardziej irytujący. Niestabilny emocjonalnie dzieciak, z którym będę uwięziona do końca życia. Zero wolności, seksu z innymi, zero rozwodu. Mój wszechwładny brat tak zarządził.Uh.

- Ivanka, musimy ruszać...- pukanie do drzwi przerwało mój wewnętrzny monolog. Rzuciłam w ich kierunku pogardliwe spojrzenie.

Co za buc! Mam na imię Nina. Nina Grigorovich Borysew! I to brzmi dumnie! - przejrzałam się w lustrze. -Najniebezpieczniejsza laska na tej półkuli, a ten pożal się Boże makaroniarz zwraca się do mnie zdrobnieniem od imienia mojego brata! Ciekawe, jaką będzie miał minę, gdy zobaczy mnie przed ołtarzem w tej żałobnej sukni! Znów pukanie. - Ivanka!

- Ty wred...- otworzyłam z rozmachem drzwi i zobaczyłam mojego przyszłego męża w białym garniturze, równoważącym moją czarną suknię. Drań wyglądał obłędnie.

- Zawiąż mi to.- rzucając mi muchę wszedł jak do siebie i stanął obok lustra. Wywróciłam oczami i zaczęłam wiązać. Skoro nawet tego nie potrafi zrobić... Podkusiło mnie ścisnąć tę jego ozdóbkę trochę mocniej. - Takie zabawy to w noc poślubną, kotku... - skomentował, patrząc na mnie z błyskiem w oku. No nie! Tak, to nie będzie!

- Słucham?! Nawet pierścionka mi nie dałeś, a liczysz na noc poślubną?! Niedo...
Wyciągnął z kieszeni atłasowe pudełko i otworzył je, zanim zdążyłam dokończyć. Odebrało mi mowę..