YEİS (Düzenlenecek)

"Seni ailen bile sevmemiş benmi seveceğim..."

Genç kadının beyninde dönen o cümle bütün herşeyi bitirmişti.Artık yaşamasının bir anlamı yoktu bu hayatta sevgisiz yaşamıştı doğruydu aşkı tarafından'da sevilmeyecekti bunu beynine vura vura anlatmıştı Emir. Herşey bitmişti geleceğe dair umutları çoçuğuyla sevdiği adamla güzel bi hayat hayalleri bebeğinide bu sevgisiz hayata getirmezdi...

"Durun burada!" Donuk bir şekilde konuşmuştu kadın hiç bişe duymuyor görmüyor du artık.

"Eminmisin abla burası çok ıssız."

"Dur."

İndi taksiden donuk bakışlarla uçuruma doğru yürüdü aklında binbir cümlelerle her fırsatta sevgizliğini dile getiren Emirin son cümlesi bardağı taşıran son cümle olmuştu...Hep genç kadının kalbi yokmuş gibi davranıldı hakaret etmeyenmi dersin aşağılayanmı dersin şiddete başvuranmı dersin hepsini yaşamıştı genç kız.kimse korumamıştı onu kendi başına mücadele etti herkesle onu kötü olmaya zorladılar,sonra neden böylesin dedilerTek istediği küçüklükten beri sevdiği adamla mutlu bir yuvaydı ama hayat onuda çok görmüştü ona,olmadı bir türlü sevdiremedi kendini sevgisizliğe alışkındı zaten ama onun başkasını sevmesine dayanamazdı...karnındaki bebek herşeyi çözer zannetti,ama onuda istemedi babası.

Acıyla şişmiş karnını sardı ağlıyordu onun bir suçu yokken kendiyle beraber ölüme sürükleyeceğine ağlıyordu...