SUSAN ÇIĞLIKLAR

Tek isteğim birinin çığlıklarımı duymasıydı. Ama 8 yaşımdan beri benim çığlıklarım susmuştu. On yıldır kimse benim susan çığlıklarımı duyamıyordu. Hepsi ise o lanet babam yüzündendi. Ben sana ne yapmıştım baba? Benim ne suçum vardı, baba? Abimin ne suçu vardı? Peki o öldürdüyün annemin ne suçu vardı? Ben ve abim de bir çocuktuk, senin bir zamanlar olduğun gibi. Annem de bir insandı, senin insan olduğun gibi. Bizim ne suçumuz vardı? Her çocuk gibi ben ve abiminde hakkı değilmiydi eğlenmek? Her eşin olduğu gibi anneminde hakkı değilmiydi sevilmek? Söylesene, hakkımız değilmiydi? Beni benden kaç yaş büyük birine satarken hiç mi vazgeçmek istemedin? Abimi evden kovarken hiçmi vicdan azabı çekmedin? Annemi öldürürken hiç mi elin titremedi? Bizim ne suçumuz vardı baba? Hiç mi sevmedin bizi? En önemlisi ne biliyormusun baba? Umarım ölmezsin. Çünkü ölümün benim elimden olucak ve o zaman karşında korkarak ağlayan bir kız çocuğu olmayacak. Emin ol annemden daha çok acı çekeceksin. Ben Dora Karabey. Ama seninle karşılaştığımda karşında Dora Karabey değil Dora Yalçın olucak. Çünkü Dora Yalçın çocukluğumun çektiği acıları biliyor. Ama karşında sadece ben olmayacağım. Karşında sekiz yaralı çocuk olucak. Onlardan ikisi senin çocuğun. Diğerleri ise aynı senin çocukların gibi aile tarafından yaralı. Siz bize ne annelik yapa bildiniz ne babalık. Bu yüzden biz kendi ailemizi oluşturduk. Evet kavga ettiğimiz günler olucak. Ama yeniden birlikte olacağız. Evet belkide birbirimizi yaralayacağız. Ama kanattığımız yarayı saranda biz olacağız. Biz sizin aksinize gerçek bir aile olacağız.

Benim iki seçeneğim vardı ya hayallerimden vazgeçecekdim yada hayallerimi yıkandan. Bende hayellerimi yıkandan vazgeçdim.
~Dora~