Zihnin Karanlık Sihri

(Hikaye kapağı için sonra güzel bir şey tasarlayacağım) Herkes benim ne kadar güzel keman çaldığımı konuşuyordu .Hatta bu gidişle devam edersem ülke çapında bir başarı bile elde edebileceğimi söyleyenler vardı .Annem ise ,bunca zamandır kemanı böylesine güzel çalabildiğimden ve katıldığım yarışmadan neden bir haber olduğunu sorup duruyordu. Eve gelen akrabalarımın övgülerini ve annemin şaşkınlıktan gurura dönüşen sözcüklerini dinlerken yalnızca gülümsüyordum, içimdeki korkuyu bastırmak istercesine... Annem bana döndü ve heyecanla şimdi de onlar için bir parça çalıp çalamayacağımı sordu. Anne ,bilmiyorsun... Ben keman çalmasını bile bilmiyorum. O kadar uzun zaman önceydi ki aldığın kemanı göreli, bana hediye ettiğini bile unutmuşum. Ama sana bunu desem muhtemelen ''Peki ya videodaki kimdi? Kandırma beni...'' gibi şeyler diyeceksin. Peki ben ne diyeceğim?'' Bana benzeyen başka biri mi diyeceğim? Yüzü tıpatıp ben olan ve benim gibi beyaz incili gömlek giyip kameraya çıkmış bu kıza ne diyebilirim ki? Ben de bilmiyorum... Yalnızca korkuyorum... Çünkü bu ilk değil ve son da olmayacak.