Araf

Bazı anlamsızlıklara anlam verebilmek için zaman gerekir.

-
Zaman ise çabayı sever.
-

Kaybolan zihinlerin geldiği ve arayışlarının sonucuna vardıktan sonra gittikleri bu yer beni tutsak etmişti...

-

Zihnimin en ücra köşesinde yalnızdım. Ne bir gelen, ne bir giden...

-

Hassas değildim. Bir süre öncesine kadar...

-

Çıkış yolu nerede? Dört duvar arasında sıkışıp kaldım! Bu aptal yerden nasıl kurtulacağım? Beni birisinin çıkarmasını isterdim fakat tek beni buraya birisi kapatmıştı öyle değil mi...

-

Hayatımın bir anlamı var mı bilemem. Çoğu kişi hayata bir anlam yüklemeye çalışıyor ve bunun adını 'hayal' koyuyorlar. Ben onlardan değilim.

-

Travmalarım beni hiçliğe mi sürüklüyor yoksa ben bizzat kendimi mi hiçliğe atıyordum.

-

Beyaz atlı prens sadece masallarda olur. Gerçek aşk diye birşey yoktur. İnsanların bir çok yüzü vardı. Ailem dediğim insanlar bana gerçekten aile olmadılar. Kendimi düzeltmeyi deniyorum... Peki gerçekten deniyor muydum?

-

Anlamsızlıktan biraz olsun çıkmaya çalışacağım. Başarı tutkum var. Kim başarıyı elde etmek istemez? Peki başarı benim onu elde etmemi istiyor muydu?
Öğrenelim...

''

Zamanın çabadan çok sevdiği tek birşey var. Sabır!
Şimdi dönün ve ilk cümleyi tekrar okuyun.

=