Platonik Mektup

Hiç tanımadığı bir insana aşık olan , onunla yüz yüze tanışma ihtimalinin yok sayılacak kadar az olduğu için kendi çapında onu anlamaya çalışan , bir platoniğin hikayesi ...
Kafamı meşgul etmek için birilerine bağlanan yada birisini unutmak için başka bir kişiye bakan , hepsinde de platonik takılan birisiyim ben .
Bir an,bir davranış,bir tavır , bir bakış ondan hoşlanmam için yeterli. Sonra en fazla iki ay platonik takılırım , aşk acısı çekerim , kendi kendime küser barışır terk ederim ,terk edilirim ve karşıdaki kişinin bundan haberi olmaz .
Bir yerden sonra sıkılırım bu yüzden de kafamda bitirmek isterim eh buda acı veriyor insana , acıyı ve onu unutmak için bi başka kişiye bakarım .
Bu sevilmeme durumu çok fazla sorun olmaz benim için zaten 2 ay sonra sıkılırım , yani en azından şimdiye kadar böyle olmuştu , ben platonik olduğum bir kişi için ağlamam ki ....derdim hep.

Hiç tanımadığı bir insana aşık olur mu bi insan ?
Onun tarafından asla sevilmeyeceğini bile bile...