Cuando en el invierno florece

Cuando en el invierno florece

  • WpView
    Odsłon 1,347
  • WpVote
    Głosy 55
  • WpPart
    Części 51
WpMetadataReadDla dorosłychZakończone niedz., lis 12, 2023
WpInfo
Poezja
Una mirada desde lo hondo de mis experiencias y mis sentimientos que se torna cada vez más veraz. Es un escape room en el cual cada día que pasa, hay algo que florece y aparece en ese espacio novedoso y a la vez vertiginoso. Es una introducción a lo humano y a lo que deseamos. Las fantasías, los momentos y las sensaciones. Cincuenta poemas en español escritos en 2023. Búscame en ig: romiescribe
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • Al Otro Lado De Mi Vida © ✔️
  • POESIA ERÓTICA Y OTROS DEMONIOS
  • Efímero
  • Sobreviviendo Un Mundo Oscuro
  • Escape
  • Suspiro de un corazón
  • LA VIDA EN PERSPECTIVA
  • Destrózame
  • Desfibrilador (✔️) en librerías.
  • Poemas y más

Vivir a medias basados en el conformismo muchas veces eso no es vivir, perdemos los días con la esperanza de que estamos haciendo lo correcto y que para los ojos de las personas es aceptable... pero nos estamos olvidando de lo más importante del vivir: Saberse libres. Tenía apenas diecisiete años cuando mi vida se transformó para siempre, sin darme cuenta fui perdiendo lo que más me importaba con el pasar de los años, todo cambió... yo cambié. Ahora simplemente no me reconozco, veo mis manos, mi cuerpo, toco mi rostro, mi cabello y parecen ser los de alguien más; y es que cuando entregas todo por amor simplemente te quedas vacía y marchita por dentro. Me enamoré de él sin siquiera sospechar de lo que se avecinaba, tan ingenua como siempre. Ahora los días han dejado de significar, se han vuelto eternos, las horas insufribles, los minutos un tormento y los segundos mi propio infierno... He tenido de sobra para pensar en mi vida, mi patética vida. He tropezado y me he levantado... vuelvo a caer y con cada tropiezo me vuelvo más débil... hay días en los que dejo que mi mundo se venga abajo y la soledad, mi fiel compañera, tome posesión de mi cuerpo, dejándome embriagar por sus palabras y dejando que fluya en mi interior. Dicen que el tiempo puede sanar las heridas. Pero lo que no nos dicen, es que las cicatrices siempre nos recordarán el pasado, que la sensibilidad esquiva el razonamiento y éste, a su vez, desgasta la entereza... Dicen que de todo se aprende, pero cuanto daría por qué no siempre las lecciones fueran tan dolorosas. Nota: este libro es totalmente mio, producto de mis días felices y tristes.

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści