Sounds of Loneliness

Podjęłam drugą próbę funkcjonowania na świecie. Dałam drugą szansę sobie i światu. Sądziłam, że dam radę. Bo przecież miało być dobrze. Choroba nie postępowała, wróciłam do muzyki, żyłam. Czuwał nade mną, więc co mogło pójść nie tak?
Wszystko. Wszystko mogło pójść nie tak i poszło.
Z dnia na dzień coś zawładnęło moim ciałem i nie byłam w stanie z tym walczyć. Nie potrafiłam wypowiedzieć słowa "nie", gdy samotność ciągnęła mnie na dno morza. Słyszałam jej dźwięk. Donośny, kpiący i mściwy. Od początku nade mną górował, sterując moim ciałem jak postacią z gry. I choć próbowałam się opierać, szybko zrozumiałam, że to niemożliwe. Bo nie można wygrać z własnym umysłem, który już dawno sprzeciwił się roztrzaskanemu sercu.
I już nie wiem, czy będę w stanie dać sobie trzecią szansę.
Bo dźwięk samotności okazał się być silniejszy od dźwięku miłości, który walczył z nim od tamtego dnia.
Dnia mojej ucieczki w miejsce, gdzie zło podobno nie istnieje.
Ale szybko przekonałam się, że istniało.