HayalinDüşünde

Bir insan kendini hayatı boyunca ne kadar yalnız hissedebilir?
Uçsuz bucaksız sonu görünmeyen bir yolun ortasında kaldığını farketse mesela ne yapabilir?
Sonu gözükmeyen yolu yürümeyi mi tercih eder yoksa karanlığın ortasında yere çöküp kalmayı mı?
Şuan hissettiklerim beni o yolu yürümeye ikna edemiyor.
Oysa ben her koşulda yürümeyi tercih ederdim.
Tüm olumsuzluklara rağmen tüm çaresizliğime rağmen bi yolunu bulurdum, hep dört ayak üstüne düşmeyi becerebilirdim.
Herşeye rağmen yeni bir güne uyanmayı tercih eder ve o günün neler getireceğini heyecanla beklerdim.
Peki ya şimdi ne değişti?
Şimdi neden kalkıp yoluma devam edemiyorum.Neden bu kadar yorgunum.
Neden her zamanki gibi keçi inadımla umudumla, ben herşeyi halledebilirim diyemiyorum.
Sahi şimdi ne değişti?
Ben nasıl bu hale gelebildim?
Bu yolu inlete inlete emin adımlarla yürüyebilecek biriyken şimdi neden yere yığılmış birinin gelip beni burdan kaldırmasını bekliyorum?
Asıl sorun yardım etmeye biri gelecek mi?