together until die

Jak się spało? - pytam, gdy wychodzi z sypialni. Panuje w niej straszny syf. Od kilku dni jest pogrążona we mgle. Nie może przetrawić zerwania z chłopakiem którego tak bardzo kochała.
Gdy się zbliża, zauważam zaspane czerwone oczy. Znów nie spała. Przez niego. Mija chwila niezręcznej ciszy, aż w końcu dociera do niej moje pytanie.
-Wspaniale! - odpowiada, nieobecnym tonem. Widzę na jej twarzy wymuszony uśmiech. Znów kłamie.
-Nie pogrążaj się tak - odpowiadam, choć i tak wiem, że nie dociera do niej to co mówię. - Jesteś w okropnym stanie, idź się wyśpij w końcu..
- Nie rozumiesz! - przerywa mi krzycząc z frustracją a jednocześnie szlochem. - On był dla mnie wszystkim, całym moim światem. Był moim światełkiem w tunelu kiedy nie mogłam wyjść.
Chcę coś powiedzieć, ale nie potrafię wydusić z siebie słowa
-Teraz to światełko zgasło a ja nigdy nie wyjdę z tajemniczego tunelu. - Bierze paczkę chipsów i znika u progu schodów, dając mi do zrozumienia abym zostawił ją samą